(Contd from previous part---तुमको देखा तो यह खयाल आया)
--------------------------------------
‘Rose, what a sweet name!’ German Ketile bhani
‘Yep, he gave me this name’ नशालु पारामा आखाको इशाराले म तिर इङित गर्दै भनि,
मनमा ठुलो आशा पलायो, उ सिङ्गल, त्यसैमा म पर्ति उसले देखायको उदारता, दीप ब्रो को स्टाइलमै लेखु न, मनमा बार बजेको तोप हान्यो.
अब Sri Lankan Ko पालो आयो, उ अलि अलि नर्भस देखिन्छ, खरानि रङको सट र सिलिक्क प्रेस गरेको निलो पाइन्ट लगायको छ, हेर्दा अलि कुपोशण भय जस्तो देखिन्छ, सबैले पिउनको लागि हातमा केहि न केहि लियका थिय तर उ भने रित्तो हात थियो। उसको असजिलोपनले मलाइ नै कता कता असजिलो बनाइदियको थियो। सबैलाइ सबैको नाम कन्ठ होस भनेर आज पनि सबैले आफ्नो नाम भन्दै थिय। उसको पालो आऊना साथ maile टवाइलेट गयर आऊछु भने, सबै आश्च्य्र परे ‘Coz, Sri Lankan names are so long’ अनि नरम हुदै मैले भने, उसको त्यो नर्भस अनुहारका रेखाहरु पनि केहि हटे जस्तो लाग्यो, ‘या हि इज राइट्ट, माइ नेम इस् सो लङगग’ ‘ pepole call me Chaminda Vidhaya but my real name is ‘Chaminda RamNayake Wijayakumara Vidanapathirana’
स्री लन्कन नामहरु किन यती लामा हुन्छन? खै यस बारेमा त आफ्नै कथा होला तर कारण जे भयपनि धेरै ठाउमा यि नामले गर्दा स्रिलन्कन हरुलाइ समस्या पारेको थियो। अस्ति भर्खर येउटा समाचारमा पढेको थिय.. Sri Lankan long names crack down Italian computers.
हामि सबैले उसलाइ चमिन्दा भनन थाल्यो, फेरि क्रिकेटको चमिन्दा भास होइन नि। उसको आखा, बोलि, जीउको हाउभाउ -बडि ल्याङ्गुएज- सबै अलि फरक् थियो, अलि अलि डराय जस्तो, केहि बिराय जस्तो लाग्थ्यो। मलाइ यति मात्र थाहा थियो कि उ स्विजरल्याण्ड बाट आयको थियो, तर पछि थाहा भयो यो उसको पहिलो युरोप यात्र रहेछ, स्विसमा पनि यस्तै वर्कक्याम्पमा १० दिन बितायर आयको रहेछ, यसपछि बेल्जीयमको अर्को क्याम्पमा १५ दिन बसेर घर फर्किने कुरा बतायो। हावा हुरि आयको बेलामा नगरकोटतिर हिड्यो भने हावाले उडायर कमलबिनायक पुराउल भन्ने डर, अनि सफा टयाम्पुमा सिट नभयपनि उभियरै गुजार चलाउल जस्तो उसको जिउ थियो। मलाइ गेस् गर्न केहि अप्ठेरो परेन कि उ चाहेर पनि केहि पियको थियन। यस्तै हो एसियन पैसा कहा पाउन्डमा कन्भर्ट गर्दा त ढाडै भाच्चिन्छ नि। मलाइ कता कता उ पर्ति दया लाग्यो, हुन त म पनि उहि ड्याङ्को मुला न हो त्यहि पनि, उसले नाइ भन्दा भन्दै Orange Juice किनिदिय, उसले पिउन अप्ठेरो मान्दै थियो.. ‘Take it easy brother' सायद यो वाक्यले उसलाइ केहि राहत दियको हुनु पर्छ।
पछि गयर उ क्याम्पको सबै भन्दा प्रिय पात्र बन्यो, उसको मेहेनत, हार्ड वर्क, सिम्पीलीसिटी, सबैलाइ सहयोग गर्ने भावना अनि उसको त्यो निस्वार्थ भावनाले सबैको मन जितेको थियो। सायद हामिहरु सबै त्यहा थोरै समाजसेवाको भावना र धेरै रमाइलो यात्राको लागि आयका थियोउ तर उ भने ठिक् उल्टो थियो। त्यो ८ दिनमा उसले गरेको काम सबै भन्दा राम्रो र छिटो हुन्थ्यो अनि फेरि आफ्नो काम सक्ने बित्तिकै सबैलाइ सहयोग् गर्न कस्सी हाल्थ्यो, सङग मेरो पनी अति नै आत्मियता बढ्यो, अहिले स्रि लन्कामै छ, समाजसेवाको अहिले एुटा स्कुल भवन बनाउनको लागि १०-१२ जना युरोपियन भलुन्टरहरु बोलाइुदै छु भन्दै थियो। उ जस्ता स्वच्छ अनि मन भित्रै देखि समाजसेवामा खटियका ब्यक्तिहरु भयको भय सायद अहिलेको hami baseko सन्सार अझै राम्रो हुन्थ्यो होला..
ल अब जाउ भन्दै केहि उठ्न थाले, १२ बजिसकेको थियो। जर्मन र डेनिशले त्यहि bar बाट १-२ घन्टाको लागि क्लब जाने प्रस्ताव राखे, अरु कसैले केहि प्रतिक्रिया जनायनन्, म भने रोजको बिचार बुझ्दै थिय, उ पनि केहि बोलिने, अंेरिकन भने 'यु गाइज इन्जय, आम् लिल् टाइयड्' भन्दै पन्छिन खोजि, हामिहरु सबै बारबाट निस्केउ र जुन् क्लब देखिन्छ त्यसैमा जाने भन्ने कुरा आयो, म पनि पायको बेलामा चान्सामा डान्स आगोमा मट्टितेल दीइ हाले, रोजसङ जुका टासियजसरी चिप्किन थाले। उसलाइ अलि अलि बियर लागेको हुनु पर्छ त्यसैले बिहान भन्दा अलि बढि नै खुलेर कुरा गर्दै थीइ
So you like clubbin? मेरो अप्रत्याशित प्रश्नले उस्ले टाउको घुमाइ र भनि ‘Hey you, Im a party gal, how abt U?’ अब यहि मौकामा उसको मन जित्नु पर्छ भन्दै कुरा दीइ हाले ‘Ya same here, but I enjoy company for frens than clubbin’’
‘I hate Pop music’ , उसले नाक खुम्च्याउदै भनि त्यहि पनि उसको सुन्दरतामा केहि कमि आयको थियन, ‘But Im crazy abt rock music’ She added. हामिहरु पछि पछि थियो, सबै आफ्नो आफ्नो ग्रुपमा हिड्दै थिय, रसियन र सर्बियन, स्रि लन्कन र जर्मन्, अंेरिकन डेनिश अनि फेरि अर्क जर्मन र सर्बियन्।
एुटा क्लब देखियो, हामिलाइ छिर्न दियन, पासपोट चाहिदो रहेछ, हाइ कसैले पनि बोकेका थियनौ, सबैको मुखबाट एकै शब्द निस्क्यो WTF, सायद Sri Lankan यो पनि कुनै क्लब को नाम हो कि भन्यो होला ,
मेरो बिचारमा अंेरिकन भने खुशि देखिन्थी , त्यसको लगत्तै अर्को क्लब रहेछ, त्यहा भने आराम सङ्ग छिर्न् पाइयो, कतिले त फेरि पनि तिनपानि चढाइ हाले, सर्बियन त ५ मिनेटमै झाक्रि लागेजसो गरेर हल्लिन थालि, त्यसपछि डेनिशको पालो थियो, आफुलाइ पनि जाउ जाउ जस्तो लाग्यो तर रोज बिना त म एक्डग पनि चल्नेवाला थीइन, उसलाइ भने 'लेस् गो', क्लबमा जोड् जोड् सङग बजेको Music ले केहि बुझ्न गारो थियो, उसले के भनि केहि थाहा भयन। उसको कानै निर गयर भने ‘लेस् गो टु डान्स्’ … मलाइ चुम्बन नै गर्न् थाले जसो गरेर कानमै मुख जोडेर भनि 'I hate this song' हुन त मलाइ पनि अति नै मन नपर्ने गित थ्यो त्यो, अचम्म लाग्यो कस्तो कस्तो अजीबको गित बजाउदा रहेछन भनेर, त्यो गित एक् जमानामा काठ्मान्डुमा छदा Music Jam ra Rhytm Borthers ko कान्तिपुर् एफ् एम् मा दिनमा १० पटक बज्ने गित हो ‘who lets the dog out who who who……’ तर म भने आर जे प्रसन् र आशिसको अति नै फ्यान थिय, अहिले सम्म कति एफ् एम् सुनियो , तर प्रसन् को जस्तो powerful and pleasant voice मैले सुनेको छैन। मान्छे पनि सारै फ्रेन्ड्लि रहेछ, एक् पटक BICC मा भेटेको थिय। उ MTV ko VJ हुन सक्ने खालको मान्छे हो, पर्सनालिटि पनि छ, पछि सुन्नमा आयो फाइनल राउण्डमा गयर फालियो रे त्यहि भेटेको बेलामा MTV ko popular VJ निखिललाइ भेटेर हफ्ताको एक् घन्टा बम्बे बाट नै रेकर्ड गरेर प्रोग्राम चलाउथ्यो, तो सबै प्रसनको कनेक्सनबाट हो रे,
कोहि कता थिय कोइ कता तर मेरो लागि भने रोजसङ नजिकिने ठुलो मौका थियो, मौकामा हिरा फोर्नु बेमौकामा कौडि नछोड्नु भन्ने त थाह थियो आज प्रयोग पनि गरेर हेर्नु पर्यो भन्दै फेरि जानि जानि उसको कानमा बिस्तारै फुके ‘Wanna have some drinks?’ उसले सजिलै नकारिदीइ, ‘No thanks’ ..! ‘ सरि’ मैले फेरि नसुने जसो गरे, उ अलि ठुलो स्वरमा मेरो कानैमा आयर भनि ‘Not now’ , त्यो बेला उसको जिउले मलाइ हल्का स्पर्श दियो मनभित्र आधिबेरि आयजस्तो उथुलपुथुल भयो, उसको त्यो नरम गाला कता कता मेरो गाला सङ टासियजस्तो लाग्यो, मनमा फेरि भुइचालो आयो, ८ रेक्टर भन्दा कम त पक्कै थियन।
भोलि फेरि १ बजे दिउसो एुटा चर्चमा पेन्टिङ् गर्ने प्रोग्राम् थियो, त्यसैले हतार् होला भनेर हामि सबै होस्टेल् तिर लाग्यो, सबै जना गुडनाइट भन्दै आफ्नो आफ्नो कोठा तिर लागे, डेनिशलाइ अझै पिउनु पर्ने अनि साथि चाहियो रे किचनमै एक् छिन बसन आग्रह गरि, उसको कोठा पनि त्यहि थियो अनि मलाइ पनि खासै निद्रा लागेको थियन, साथ दिय, रोज पनि म सङग नै थीइ। रोज र डेनिशको मित्रता पनि नजिकिदै थियो, दुबै पाटि गल्स्, अनि उमेर पनि उस्तै उस्तै, उनिहरुमा धेरै समानता थियो। दुबै जनाले हल्का साइडर पिउन थाले, म भने पानि तान्दै बसेको थिय, रातको २ बजि सक्या थियो। हामि ३ जना अर्थ न बर्थका कुराहरु गर्दै बस्दै थियो। डेनिश डिम्पल पनि म सङ्ग अतिनै खुलेर कुरा गर्थि, हाम्रो धेरै कुरा मिल्थ्यो। गीत सङीत र हलीउड मुभिमै हाम्रो गफ सिमित् थियो, हेर्दा हेर्दै डेनिस झुपु झुप् निदाउन थाली, OK guys, I will sleep भनि,
मनले जे आठेको थियो त्यहि हुने भयो भन्दै मनमनै प्रभुको नाम पुकारे, अब रोज र म मात्रै हुने भयोउ, तर रोज पनि उठेर जान्छु भन्न थालि, उसलाइ फोर्स् गर्दै भने
‘R U also goin’? उसलाइ एक्लै बस्न अलि अप्ठेरो लागेको कुरा बुझ्न मलाइ केहि अप्ठेरो परेन, उसलाइ पनि निद्रा लागेको थियन, त्यो कुरा मलाइ पक्का थाहा थियो, रोजले डेनिशलाइ बस्न आग्रह गरि तर उ ओके भन्दै त्यै सुत्न थालि, ‘Let her sleep’ भन्दै उसको कोथामा जा भने, रोज केहि बोलिन अनि हामिलाइ हेर्दै नहेरि सरासर लागेको तालमा हिडि, ढोकामा दरो निधार ठोकिछ , FucckkK YOU bhandai कोठा मा छिरी..
रोज सारै न नर्भस थीइ, किन हो मलाइ केहि थाहा थियन, सायद उसलाइ अलि डर थियो या, उसलाइ मेरो नियत प्रति शन्का थियो, या उ पनि त्यहि चाहान्थि जे म चाहान्थे। यस्तो बेलामा अरुको मनको कुरा बुझ्न पाय कति सजिलो हुन्थ्यो होला है। तर म पनि केहि बोलिन। उ टेबुलको अर्को साइडमा थीइ, मैले उसलाइ मजाले हेरिरहे, कति सुन्दर अनुहार, कस्तो मिलेको आन्खा, त्यो सलक्क परेको नाक, अनि मलाइ सबै भन्दा मन पर्ने उसको त्यो सलल सलल बगेको कपाल, त्यसैमा उसको German Accent ko English बेला बेलामा होशै उडाइदिने त्यो उन्मुक्त हासो।
खासै भन्ने हो भने मलाइ त उसले खुट्टामा राखे पनि सुहाउने खालको थीइन म, कहा उ कालिगढले कुदेजस्ति अनि कहा म चार्ली च्याप्लिनजस्तो तर पनि मान्छेको मन आश भने लाग्न नछाड्ने। एक् जना साथिले भन्थ्यो केटिहरुको आन्खा फुटेको हुन्छ रे, त्यसैले जति राम्रि केटि भयपनि तिमिले कहिल्यै हिम्मत नहार्नु, के थाहा तिमिनै उसकओ राजकुमार पो हुन सक्छौ कि? मलाइ त्यो बेला त्यो साथिको झलझली याद आयो। हुन पनि केटाले Keti को शारिरिक सुन्तरतामा बढि ध्यान दिन्छन भने केटीहरुको अगाडि राम्रो पुरुश हुन शारिरिक कुरा बाहेक अनेक कुरा हरु पर्छन् रे, कता कता Cosmopolotian मा पढे जस्तो लाग्छ..
तर म अब बोल्ने शब्दमा अली सम्बेदनशिल् हुनु जरुरि थियो, म उ पर्ति नकारम्त्क इम्प्रेसन पार्न चाहन्नथे, क्रिकेटमा पहिलो बलमै छक्का हान्छु भन्दा कस्ता कस्ता महारथिहरु डक आऊट भयको पनि धेरै हेरियो, सचिन् होस् या लारा, या पोन्टिङ् होस या जयासुर्या, तर बिस्तारै बिस्तारै सिङ्गल सिङ्ग्ल बटुल्दै होशपुर्वबक् खेल्यो भने कैफ जस्तो ले त सेन्चुरि हान्दो रहेछन…
‘I have exam, right after this workcamp’ उसले कुरा मोड्न थालि,
‘Oh really?’ सायद मैले अलि बढि न भन्नु पर्थ्यो क्यारे,
अचानक मेरो मुखबाट निस्क्यो ‘You are really beautiful’ त्यो मेरो अन्तराअत्मा बाट निस्केको थियो, मैले दबाउन् खोज्दा खोज्दै पनि निस्कि हाल्यो, अनि मलाइ पछुतो पनि लाग्यो सायद मैले ब्याड टाइममा भने कि भनेर..
उ मुसुक्क हासि, 'You are so direct’’ म तिर एक् नजर दीइ ‘You are also very jolly guy’ उसको हासोले ठुलो मुक्ती दियो.
पढाइ, घर परिवार, आदिको बारेमा सामन्य गफगाफ भयो, ‘ I will make coffee for you ‘ म उठे,
‘No no, I need to sleep now’’ usale भनि
तर म म भने उठेर कफी मेसिनमा पानि हाल्न थाले, यो सबै DALE CARENGIE ko ‘ How to win freineds and influence people’ भन्ने बुकको कमाल थियो, कसैलाइ कफि खुवाउनु छ भने, कफी खाने हो? बनाउ, भनेर टाइम वेस्ट गर्नु भन्दा सिधै बनायर टक्रायुनु राम्रो कुरा हो..
३ बजि सकेको थियो, सुत्ने मुड नि थियन, सकेसम्म उसलाइ पनि सुत्न नदिने मेरो उधेश्य भयकोले कफि खुवायको थिय। कफि बनाउने बहानामा कफि लगेर उ सङै बसे, नढाटि भन्नु पर्दा मनमा कुनै कुविचार थियन, उसको कम्पनिनै मेरो लागि सबैभन्दा ठुलो कुरा थियो, अप्सरा जस्ति सङ्ग दुइ चार कुरा हरु गर्नु नै मेरो लागि खुशिको कुरा थियो।
मेरो मनमा सबिन राइको मधुर आवाज गुन्जिरहको थियो
कोमल त्यो तिम्रो बदनमा झुल्न मन लाग्यो एक छिनलाइ सारा भुलेर निदाउन इच्छा जाग्यो
कुरै कुरामा उसको हात समाउन पुगे, खै किन हो, के कारनले हो, राम्रो सङ्ग याद छैन, उसले पनि केहि माइन्ड नगरे जस्तो लाग्यो। मलाइ त सपना हो कि बिपना जस्तो लाग्यो। उ पनि चुपचाप थीइ। बिस्तारै बिस्तारै उसका ति कोमल औलाहरु मेरा औलाहरु सङ्ह स्प्रश गर्न थाले अनि उसको त्यो मधुर् हसाइ ले झन हौसला बढायो, 'लड्की हसी तो फसी' भन्ने साच्चै नै हो कि जस्तो लाग्यो
‘Give man a free hand, he will run over you’..भन्ने भनाइ त सुनेको थिय तर त्यो बेला त्यो भनाइलाइ नै गलत प्रमाणीत गरिदिय..
साझामा यस्तो धेरै कुराहरु लेख्नु पनि सायद राम्रो हुदैन होला, त्यसैलेतर यतीबेलासम्म उसको र मेरो बिचमा दुरि नै थियन। मलाइ आफैलाइ बिश्वास गर्न गारो हुदै थियो। तर मेरो होश हवास ठिक् ठाउमै थियो, हामिहरु सामन्य कुरा गर्दै थियो, जीवनमा कहिलेकाहि यस्ता मोडहरु पनि अौछन जतिबेला आफैले आफुलाइ कन्ट्रोलमा राख्नु पर्छ, मैले भुलेर पनि केहि नकारात्मक कदम चाल्ने पक्षमा थीईन, गफ गर्नु र वास्ताविकतमा धेरै फरक हुन्छ। ‘Oh Coffee’ भन्दै उसले चिसो कफि पिउन थालि…
‘OK, now I really have to go’’ भन्दै उ उठि, म पनि केहि प्रतिकार गर्ने पक्षमा थीइन, उसको कोठा अर्को बिल्डिङमा थियो, म उसलाइ बाहिरसम्म छोड्न आय।
उ मेनगेट खोलेर बाहिर निस्किसकेकि थीइ मैले पछाडिअबाट बिस्तारै बोलाय
‘Rose------------------‘
'Ya………..’’ उसको बोलिमा अवश्य पनि केहि भावना लुकेको थियो
बिहानको ४ बजिसकेको थियो, झिसमिसे उज्यालो थियो, मैले आफ्नो आग्रह राखे
‘I wanna kiss you’ शरिरभरिको ताकत एक ठाउमा जम्मा गरेर मैले भने,
मैले यो कुरा अघि नै किचनमा भन्न सक्थे तर उसलाइ अप्ठेरो नहोस् र अर्कै अर्थ नलागोस् भनेर बाहिर खुला आकाश मुनि भनेको थिय।
‘Naughty Boy’ भन्दै उसले ढोकाबाट बाइ भनि
सम्बन्धहरु बढ्दै छ।
(thanks for reading, its from ROSE thread part -6)
To be contd---------
[ posted byAmazing @09:11 AM ] | Viewed: 3736 times [
Feedback]
(Contd from previous TRAVEL diary---Aimless in London)
Leicester , मिडल्याण्डको सानो शहर, देशको (England) ठिक बिच भागमै रहेकोले मिड्ल्याण्ड राख्या होला, अनि सबैभन्दा धेरै भारतियहरु बस्ने शहर, इङ्ल्याण्डमा मात्र नभयर सारा बिश्वमै कहलियको। England को नवौ ठुलो शहर रहेछ। भर्खरै National Express Bus बाट उत्रे, दुइ घन्टामा आराम सङ ल्याइपुर्याओ लन्डनबाट, Leicester शहर सानो छ, वातावरण सुनसान छ, कुनै गाउमा आयजस्तो भान भयो। अबका ८ दिनहरु यहि बिरानो ठाउमा बिताउनु थियो मलाइ। एकै देशभित्रपनि कति असमानता कहाको लन्डन कहाको लेस्टर्। Perhaps लन्डनबिनाको इङ्ल्यान्ड र फुटबल बिनाको ब्राजिल उस्तै उस्तै हुन्थ्यो होला
Enjoy the melodious song while reading this blog............Thanks all.
। कालो च्यात्तियको Jeans, रीबकको स्पोर्टस bag, अनि त्यो मैलेसिकेको तर कसैले थाहा नपाउने खैरो जुत्ता, कानमा हेडफोन, हातमा पेप्सि बोकेर अनि थकित जिउ बोकेर यताउति चहार्न थाले। हातमा City map थियो, दुम्सिको काडा जस्तो कपाल र घाटिको दाम्लोको त कति कुरा गर्नु।
मलाइ पनि katiले भारतियहरुको शहरमा अर्को भारतिय भने होलान् अनि थोरै बाकि भयकाहरुले मिडिल इस्टको रेफुजी भने होलान्, तर केहि मतलब् थियन, मलाइ किनकि जसो गर जे भन जतासुकै लैजाउ मलाइ……………you know it LOL
कहिल्यै नसोचेको ठाउमा आफुलाइ पाउदा, कस्तो कस्तो फील भयो, यात्रै यात्राको क्रममा आज यहा अैयो, नया ठाउ, नया वातारावण, गल्लि, सडक, आकाश, मानीस सबै बिराना छन। यहा कसैले पनि मलाइ चिन्दैनन्, जे गरे पनि हुन्छ्, कसैको बाल मतलब थियन तर फेरि मनमा त्यस्तै बिचार खेल्यो यदि म हिड्दा हिड्दै केहि भयो भने, दुर्घटना भएर लडे भने के होला? के मलाइ सहयोग गर्ने कोहि अौला त? Tyati bela pani malai sabile Baal matlab dine ta hola ni jasto lagyo.. मान्छेको मन न हो के के सोचिन्छ के के। सन्सारमा सबैभन्दा गारो चीज के होला? मेरो बीचारमा मनलाइ कन्ट्रोलमा राख्नु नै हो, दस दिने बिपश्यना शिविरमा (Budhanilkantha, Kathmandu) गयपछि मलाइ यो कुराको प्रस्ट जानकारि भयको थियो.. बिग्रेको रेडियो जस्तै २४ घन्टा बोलिरहने म, बिपश्यानामा १० दिन सम्म एक् शब्द पनि नबोलिकिन दिनमा ११ घन्टा ध्यान गर्दा त मेरो हालत सुकेर काठमाण्डुको बाग्मति जस्तै भयको थियो..तर जे होस् बीपश्यना जीबनमा एक् पटक जानै पर्ने ठाउ हो।
एुउटा फास्टफुड छिरेर बर्गर के बुजो हाल्दै थिय, मोबाइलको घन्टि बजी हाल्यो, यसो हेरेको Albert को रहेछ, उ चिच्याउदै थियो 'काम् पाइयो रे समरको लागि, दिनमा छ घन्टा तर २ घन्टामै सकिन्छ रे अनि तलब पनि राम्रै रहेछ 11 euro/per hour मैले म त्यो देशमा छैन भने तै पनि त्यो काले बोल्न रोक्ने होइन 'Man there are three Russian Chix too at work' अलि अलि भयको जिउ पनि Russian sanga lagera सुकाउने पक्षमा थीइन म... फोन राखिहाले, त्यसै त त्यो कालेले बोलेको आधा बुझ्नै गार्हो अझ त्यसैमा रोमिङ चार्ज। तर मनमा कता कता भने घोच्यो, यो यात्रा सार्है महङ्गो हुने भयो भनेर, कम्तिमा २-३ लाख त घाटै लाग्ने भयो ..तर केहि थियन, खासै पछुतो छैन, जीबन भनेको यस्तै न हो, जति गरे पनि बिहान बेलुका खाने न हो, अनि अनुभव भन्ने कुरो कह सधै सधै मिल्छ त, पढ्ने पढाइ पढेकै छु, पैसा भन्ने कुरा बेलामा कमाइ हाल्छु भन्नेभन्दै सान्तवना दिय….
मैले पहिला नै लेखिसकेको छु सायद, यो मेरो ३० दिने बेवारिसे यात्राको १० दिन नियोजित नै थियो भनेर। २-३ दिन त लन्डनमा नै बित्यो, अब लेस्टरमा ८ दिनको भलुन्टरी वर्क थियो euta Workcamp ma, खास त मैले समरमा घुम्न र साथसाथै केहि भलाइ हुने काम गरु भनेर Civic Service International मार्फत ३ वटा देशमा निवेदन हालेको थिय, लक्कीली सबैबाट राम्रै जवाफ आयो तर travel fare मेरो क्षमता भन्दा बढि भयकोले सुडानको डार्फर र न्युजिल्याण्डको क्राइसचर्च भन्दा लेस्टरनै उपयुक्त ठाने अनि फेरि यतै बाट युरोटुर पनि सजिलो पर्थ्यो। तर मलाइ भने अफ्रिका जाने एक्दम ठुलो इच्छा थियो, सायद कुनै दिन म त्यहा गयर केहि गर्न सके भने जीवनकै ठुलो सपना साकार हुन्थ्यो
नक्सा हेर्दै हेर्दै सान्झको ५ बजे भनेकै ठाउमा पुगे, त्यो हाम्रो वर्कक्याम्पको लिडर मलाइ कुरेर बसेको रहेछ, उसले मलाइ आफ्नो गाडिमा राखेर हामि बस्ने ठाउमा पुर्यायो। उसलाइ पनि अचम्मै लागेछ कि आज पहिलो पल्ट कुनै नेपालि त्यहा Volunteer को रुपमा आयको देखेर. बस्ने ब्यवस्था मैले सोचेभन्दा धेरै धेरै राम्रो पाय, हामिहरुलाइ एुटा Student House ma राखियो र सबैलाइ Private रुम दियका थिय, रुम पनि सफा चिटिकक परेको राम्रो थियो, सायद 20-25 sq meter ko हुनुपर्छ। ६ बजे तिर Introduction कार्यक्रम भयो, ८ देशका १० जना युवाहरु थिय, त्यसमध्य ७ जना केटि ३ जना केटा थियो।
त्यो ८ दिन सम्म खाने बस्ने सबै बन्दोबस्त CSI ले गरेको थियो। म बसेको Floor मा ४ वटा रुम थियो, दुइ जना केटा र दुइ जना केटि आडैमा सर्बियन केटि, अने मेरो अगाडि एुटि डेनिश केटि थीइ र लास्टको रुममा जोकर जस्तो रसियन केटो थियो।
त्यो दिन सबै थाकेर आयकोले सबै आफ्नै आफ्नै धुनमा थिय, ८ बजे तिर डिनर रेडि भयो, आज पहिलो दिन् भयकोले २ जना हेल्पर आयका रहेछन, भोलिदेखि हामि सबै आफैले मिलेर पकाउनु पर्ने रे, जे होस् सारै मजा अौनेअौने लख्सन् देखियो
किचन पनि हाम्रै फ्लोरमा थियो, अनि मैले र रसियन केटा मिलेर अर्को किचनको टेबल पनि त्यहा ल्यायो, शुरुमै सबैको स्याबासि खाइयो हे हे।
डिनर शुरु भयो, कसैले पनि कसैलाइ चिनेको थियन, हुन त परिचय कार्यक्रम भैसकेको थियो तर पनि कसले सम्झिने नाम। पहिले देखिनै एक् जना केटि सारै राम्री लागेको थियो अब बेला छ भनेर नबोलिकिन बसेको थिय, अहिले त झन डिनरको बेलामा उ साच्चिकै अप्सरा जस्ति भयर आयकि थीइ। कलेजि रङको हाफ स्लीभ टीसर्ट अनि ब्लु टाइट जीन्समा कुनै मोडल भन्दा कम देखियकि थीइने त्यो। कपाल् पनि अतिनै सिल्कि थियो, सलक्क परेको अनि एक्दम लामो, मोरिले पक्कै सन्सिल्क श्याम्पु युज गर्थि होलि। हुन त डेनिश र सर्बियन पनि सारै लोभ लाग्दा थिय तर अर्कि अप्सराको अगाडि एश्वर्या रायको अगाडि जुहि चावला जस्तै देखिन्थे,…hahha I don’t like Juhi Chawala..दीप र बाङ्गे भयको भय सायद एश्वर्याको लागि मारामारि चल्थ्यो होला…
डिनर सकियो, त्यो बेला खासै बोल्न पाइयन, आफ्नो भने मुटुमा ढ्याङ्रो ठोक्य ठोक्यै थियो, म पनि सबैलाइ बाइ भनेर आफ्नो कोठा तिर लागे…
दिनभरि घुम्दा घुम्दा थाकेको ज्यान बिस्तारामा ढलक्क ढल्किय अति नै आनन्द आयो,
१५-२० मिनेट पछि पिसाब गर्न जान्छु भनेर यसो निस्केको त किचनको बत्ति बोलेको देखे, को रहेछ भनेर यसो ढोका चिहायर हेरेको त आखा नै पवित्र भयो, त्यति बेला अचानक मलाइ जगजित सिङ्को गजल आयो… त्यहि मोरि अप्सरा Journal जस्तो के के हो पढ्दै रहिछे, ढोका खोलेर म भित्र छिरे….
‘You are from Nepal right?’ मोरिलाइ याद त रैछ भनेर मनै चङ्गा भयो
‘Oh ya, great u remember, sorry I forgot your name’ उसको नाम मलाइ याद थियन तर देश भने सम्झेको थिय
‘Hihi, I don’t remember either’ भन्दै मोरिले कमलको फुलको पात जस्तै नरम नरम हात म तिर तेर्साउदै भनि’ By the way, Im Rozailia’
त्यस्तो मौका कहा छोड्नु भन्दै च्याप्प हात समाउदै भने
‘U from Austria, right?
‘ Oh u also remember’ मक्ख पर्दै जर्मन Accent मा भनि
उसको हातलाइ फेरि जोडसङ तर मायालु पारामा दबाउदै अलि नरम भासामा भने ‘Well, can I call you just Rose?’
----------------- आज, पहिलो औपचारिक दिन, हिजो सबैलाइ रातिमा देखेको आज बिहान उज्यालोमा बल्ल सबैको अनुहार देखियो। बिहान यसो हल्ला सुनेर म उठे, यसो घडि हेरेको त ८ बजिसकेछ, नजिकै किचनमा ब्रेकफास्टको हल्ला रहेछ। फेरि हामि चारवटा रुमको लागि एुटा बाथरुम मात्रै थियो, यसोहल्का शावर दिनुपर्यो भनेर बाथरुम छिर्न मात्र के लाग्या थिय, सर्बियन केटि केटि ढोका बाट निस्कि, एकाबिहानै, उसको त्यो चिसो कपालले एक् झट्का हान्यो। मोरि त झकास नै रहिछे, हल्का भिजेको जीउ, चिसो चिसो कपाल अनि त्यो लुज सेतो टिसटमा त मोरी त रोजको निकटतम प्रतिस्पर्धि जस्तो नै लाग्यो। मोरीले त त्यस्तो कपालले AK 47 ko jasto shoot मेरो जीउमा हान्दा पनि थाहा नपायजस्तो पो गर्छे बा, यसो मैले पनि कर्के नजर दीइहाल्, अनि त उसले पनि Oh Im so sorry , भनि, म पनि के कम, मनमा जे छ त्यहि भन्दिय Not at all, its my pleasure. मोरि पनि छुट्टै किसिमको एक् नजर म तिर फ्याकेर गै। यता आफुलाइ भने १७ को माल नै परे जस्तो लाग्यो, रातभरि रोजसङको कुरा अनि बिहान बिहानै त्यस्तो सुस्वागतम, लौ न प्रभु के हो यस्तो। मनकामना गयको बेलामा मैले त केहि चढायको थीइन तर आज किन हो भगवान म प्रति त्यति उदार
बाथरुममा १५ मिनेट् बिताय, के ढाट्ने है, १० मिनेट ट आफुलाइ एनामा हेर्दैमा बित्यो।९ बजे हामिलाइ लिन बस आऊथ्यो त्यसैले, सकेसम्म छिटो छिटो तयारि गर्नु थियो। किचनमा पस्दा पौने नै भैसक्यो, ब्रेकफास्ट आफैले बनायर खानुपर्ने, समानहरु टन्न थियो फ्रिजमा तर केहि खानै मन लागेन, ३ ग्लास जुस ताने मजाले। किचनको वातारावण नै अर्कै थियो, सबै आफ्नो आफ्नो ताल्मैरमाउदै थिए, अझै पनि त्यहा असजिलोको थियो भन्ने कुरा स्पस्ट बुझ्न सकिन्थ्यो। रोजको रुम अर्को बिल्डिङमा थियो तर उ अझै सम्म आयकि थीइन। त्यत्तिकैमा ९ बजि हाल्यो, ओलिभर (Our group leader) गाडि लियर आयो, आज पहिलो दिन सबैलाइ ८ दिनको प्रोग्राम लिस्ट दियो र त्यसै अनुसार आजको काम एुटा बुद्धिस्ट गुम्बामा गार्डेनिङ् गर्ने, अनि २ घन्टा प्रवचन सुन्ने, अनि लन्च पनि त्यहि गरेर साझ ६ बजे होस्टेल फर्कने थियो
यसो हेरेको हस्याङ फस्याङ् गर्दै दुइ जना नखरमाउलिहारु kitchen ma आय, कालो शर्ट् र कालै जीन्समा रोज सारै नै कामुक भयर अैछे, बिहान बिहानै मुड खराब भयो अनि फेरि त्यसको पछि पछि अर्कि मन्द मुस्कान दिदै डेनिश अैइपुगि, मलाइ त बिश्वास गर्नै गारो भो, कतै मलाइ टुरिस्ट भिसा को ठाउमा झुक्कियर Romance Visa त दियन, पासपोर्ट फेरि चेक गरु जस्तो लाग्यो, जे होस् यो यात्रा चाहि बबाल् नै हुने जस्तो लाग्यो
डेनिश सङ्ग आखा जुध्यो, रोज सङग मन, साइडमा सर्बियन छदै थीइ, मनै न हो सबैलाइ आफ्नै भागमा पारु जस्तो लाग्ने। अरु रसियन्, जर्मन, स्रिलन्कन र अंरिकन हरु पहिलो दिन हो सकेम्सम्म स्टाइल्नै पार्दै थिय। गाडिमा गयर बसेउ, मिनिबस जस्तै थियो त्यो बस, सबै garera sayad १२-१३ वटा सिट थियो होला, म भने प्रभु सङग प्राथना गर्दै थिय, रोजलाइ मेरो सिटमा पार्देउ भनेर, Rose le हास्दा पनि पैसा नै पर्ला जस्तो गरेर हासेजस्तो गर्दै हाइ भनि, त्यो फिक्का हासोले मेरो कलेजोको बिच भागमा भने नराम्रो सङग तिर हान्यो, मैले पनि त्यस्तै किसिमको हाइ फर्काय, के मतलब, पुजा नहि तो दुजा। त्यहि पनि मेरै सिटमा अौछे भन्ने ठुलो आशा थियो तर हेर्दा हेर्दै, त्यो भुस्तिघ्रे रसियन सङग गयर टासिदै ‘Oh you from Russia, Russian language is so sweet, I love it so much’’ भन्दै मस्किन thali. हातमा गिटार भयको भय John Lenon को I am just a jealous guy गाउन मन लाग्यो
ओह् हाइ, यसो साइडमा हेरेको त नखरमाउलि डेनिश मेरै सिटमा अैछे, बाढिपिडितलाइ राहत मिले जस्तो भयो। बस गुड्यो, यता आफ्नो भने डेनिश सङग गहिरो दोस्तिनै होला जस्तो भैसक्यो, उ रोज जस्ति स्वर्गबाट झरेजस्ति त थीइन तर उसको अनुहारमा एक् किसिमकओ जादु थियो अनि परत्यक पल्ट हास्दा प्रिटि जिन्टाको भन्दा सुन्दर डिम्पल बस्थ्यो। बेलै त्यस्तो हो कि जसलाइ देख्यो त्यहि राम्रो लाग्ने, रामजाने
तर सबै भन्दा अचम्मको कुरा त के भने उ डेनमार्क बस्न छोडेको २ बर्श भयछ, कुरै कुराम थाहा भयो उ त म बसेको देशमै बस्दि रैछे, उसको बाट मेरोमा आऊन जम्मा ७० कीलोमिटरको दुरि थियो। बिरानो ठाउमा आफ्नै भेगको मान्छे भेटे जस्तो लाग्यो, उसलाइ पनि अचम्मै लागेछ अनि हामि दुबै जना स्थानिय भासामै कुरा गर्न थाल्यो, उस्लाइ पनि खासै न अौने अनि मलाइ पनि लटरपटर् अौने। जे होस अति नै मजा भयो..
काम गर्ने साइटमा पुगियो, आज पहिलो दिनको काम् मजा नै आयो, २ -२ जनाको ५ ग्रुप थियो, म र रसियन केटा एुटा ग्रुपमा पर्यो, उ सारै हसिलो मान्छे रहेछ, बोलि पिच्चे जोक गर्नु पर्ने, उसको अङ्ग्रेजि नबुझ्दा त यति हासो लाग्छ भने खररर भनेको सबै बुझियो भने के होला भनेर म आफै हास्न थाले। तर मनको अतिनै सफा थियो उ। जे भयपनि, जहाको भयपनि, जस्तो भयपनि, केटा सङ्ग कुरा गर्दा अलि फ्री नौ हुदो रहेछ भन्ने कुरा फेरि हो कि जस्तो लाग्यो।
२० मिनेटको कुरै कुराम त्यो मोराले पनि त्यहि रोजलाइ निशाना बनाउन भ्याइसकेछ, भित्र भित्र रिस् पनि उठ्यो, हेर्दा पनि त लक्का छ नि यो रसियन बज्या, जिउडाल् पनि खाइलाग्दो, राजेश हमाल जत्तिकै अग्लो होला, अनि कपडा पनि खतरा नै लगाको छ, त्यस्को अगाडि त मेरो के चान्स यार तर घोडा चड्ने मान्छे लद्छ त्यसैले ट्राइ त् मार्नै पर्य्, केहि नभय सेकेण्ड सम्म त भैन्छ
पहिलो दिनको काममा रमाइलो लाग्यो, धेरै बुद्दिजिविहरुलाइ भेटियो, Gardening gariyo, City tour pani bhayo Praवचन सुनियो, ति सबै कुराहरु त एक् ठाउमा छदैछ, यहा त रमाइलोकु कुरामात्र लेख्नु पर्यो
आज साझको डिनर पछि कुनै बारमा गयर रिल्याक्स गर्ने प्लान थियो हामि सबैको त्यसै अनुसार, साढे दस बजे राति एूटा ग्याङ भयर निस्केऊ, लेस्टर शहरको वास्ताविक आनन्द लिन, दिनभरि काम गरेजस्तो गरेर थाकेका, बार जाने भनेपछि त अरे बाफ्रे कति फुर्ति, कति जागर , अचम्म लाग्ने यस्तो स्फुर्ति पहिला कहा थियो भनेर ….यतिबेला सम्म अरु साथिहरु सङ पनि राम्रै हेलमेल बढिसकेको थियो, बिस्तारै बिस्तारै अबै एक् आपसमा घुलमिल हुदै थिय।
बारमा नाना थरिका कुराहरु भय, सबैले आफ्नो आफ्नो देशको बखान गरे, कहिले जज्र बुश, कसैले माइकल सुमाकर, कसैले बेल्ग्रेडको सुन्दरताअ, कसैले कोपेनहेगनको साइकल लेन्, कसैले भियनाको ओपेरा हल त कसैले रसियन भोडका र ठिटिहरु, मैले पनि सबै राम्रो राम्रो मात्र छानेर भनिदिय, बालै भयन नि, देशको स्थिति जस्तो भयपनि स्विट्जरल्यान्ड भन्दा राम्रो रहेछ, ढाट्या होइन है, त्यता तिर पनि पुग्या हो एकपटक कुरै कुरामा कसकस्ले आफ्नो पार्ट्नरलाइ मिस् गर्या छ भन्ने कुरा उठ्यो, अनि आफ्ना आफ्ना भुस्तिघ्रे र नखरमाउलि लाइ अति नै मिस् गर्या छु भन्दै अझ ३-४ वटा बियर थप्न थाले, अनि मलाइ सोधे ‘Amazing, don’t you miss your GF?’ अब एक् छिन त घोरिय अनि फेरि सोचे, आफ्नो खुट्टामा के आफैले बन्चरो हान्नु, एक् टक रोजको त्यो चन्द्र जस्तो मुहारमा हेरे अनि तुरुन्त दीइहाले I am single.
,यो कुराले केहि गर्छ कि भन्या त, रोजलाइ त कागलाइ बेल पाक्यो……. भन्ने उखान झै लाग्यो होला, रसियन मोरोको पालि आयो, अब सविधान सभाको चुनावको घोशणा हुन थाले जस्तो गरेर कान ठाडो गरेर सुन्या त बज्याले राम्रै कुरा गर्यो, उसको त ३ वटा गर्ल् फ्रेन्ड छ रे, अझ नाम समेत भन्यो Natalia, Valentina ani arko chai k ho kunni। अरुले त बिश्वास गरे कि गरेनन मलाइ भने १००% बिश्वास लाग्यो, रसियाको बारेमा अलि अलि त हाम्लाइ पनि थाहा भयकै हो।
अब भने देशमा राजतन्त्र राख्ने कि गणतन्त्र ल्याउने भन्ने जस्तै गहन बिशयमा फैसला हुन लागे जस्तै हुन लाग्य थियो मलाइ, रोजको पालो थियो। उसका आखाहरु अलि नशालु नशालु भैसकेका थिय, त्यो जिब्रो पनि बोल्दा बोल्दा कता कता लर्बरियको जस्तो लाग्थ्यो, कालो शर्ट्को ३ तिनवटा बटन खुलै छोडेकि थीइ मोरिले, जवानि छताछुल्ल भयजस्तो, उसको घाटिमा झुण्ड्याको लकेट पनि अन्त कतै ठाउ नपायर त्यहि दुइ पहाडको बिचमा नदि बिलाय जसरि बिलायको थियो।
I hate serious relationship भन्दै FOSTER Beer को ग्लास ओठमा जोडि, कति भाग्यमानि त्यो ग्लास, इर्श्या नै लाग्ने
‘Sorry, I forgot your name’ भन्दै स्लिम अंेरिकन ले बिचमै उसको कुरो काटि
‘ From today, just call me Rose’ भन्दै धेरै कामुकता, थोरै मुस्कान अनि थाहै नपाउने किसिमको स्स्विकीर्ती को इशारा उसको आखा बाट आय जस्तो लाग्यो।
आखा लोभि मन पापी, मेरो मनमा अबको २-३ घन्टामा बज्ने गित अहिल्यै नै बज्न थाल्यो जोड जोड सङग 'सुहागरात है घुङ्गट उठारहा हु मै......................'
-----------To be contd---------- Thanks for reading, its from 3rd and 4th part from ROSE thread....sorry if u happen to read twice....
[ posted byAmazing @10:58 AM ] | Viewed: 4186 times [
Feedback]
म ३० दिनको यात्राम निस्कदै छु, यो सायद अहिलेसम्मको मेरो लाइफको excciting journey हुन्छ होला। म कहिलै नगयको, ठाउमा जादैछु र त्यो भन्दा पनि अचम्मको कुरा के भने यो यात्रामा मैले अहिलेसम्म नभेटेका नया मानीसहरु भेट्ने छु, एक् महिनामा १० दिन त मेरो नियोजीत यात्रा छ तर त्यसपछि कहा जान्छु, को सङग बस्ने, केहि पनि फिक्सड छैन। होटलमा बस्ने पैसा छैन, Chiनेकाहरुलाइ सम्पर्क गरेको छैन ४-५ वटा देश घुम्ने प्लान् छ। र अर्को कुरा यो यात्रामा मैले आफुले चीनेका कसैलाइ पनी सम्पर्क गरेको छैन, हुन त साझामा एुटा थ्रेड शुरु गरेको थिये कोइ साथीहरु भेटिन्छ की भनेर तर त्य्स्तै भयो।
Summer मा साथिहरु भने पहिला भन्दा दोब्बर तेब्बर काम गर्नु पर्छ भन्दै कामको खोजीमा थिए म भने अलि अलि भयको पैसा पनि हावा सरि उडाउनकोलागी लफङा जस्तो भयर बिना कारन यात्रामा निस्केको थिय। सायद म पनि Paulo Coelhoले The Alchemistमा भने जस्तै एुटा गोठालो हु, जसले travelling गर्नको लागि, आफु भन्दा पनि माया गरेर राखेका भेडाहरु बेचेर इजिप्टको मरुभुमिम लाग्छ तर उ र म मi धेरै अन्तर भय जस्तो लाग्छ किनकि उस्को यात्राको उेधेश्य् थियो, उ treasure को खोजीमा हिडेको थियो जसको लागि उसले अतीनै मन परायको ब्यापारीकी छोरिलाइ छोडेर हिडेको थियो तर म भने, ग्न्तब्यहीन् भयर हिडेको थिय. तर मैले यो कुरा पनि नकार्न सकिदिन, a good traveler has no fixed plans
त्यसै अनुसार म रातको बार बजे लन्डनको ब्यस्त बिमानस्थलमा उत्रे, उत्तरयुरोपको शान्त र चीसो ठाउबाट आयकोले होला लन्डनको हावा पनि तातो लाग्यो अनि बीमनस्थलको चहलपहल र कोलाहल देखेर अचम्मै लाग्यो। येस्तो पो ठाउ, आखिरमा जे भनेपनी ठाउ भन्या ठाउ नै हो जस्तो लाग्यो। यो बिमान्सथल् त अझ लन्डनको सबैभन्दा दुर्गम रे, मलाइ त बिश्वासै गर्न गारो, यस्को त येसो हालत छ भने अझ अरुको हालत कस्तो होला। लन्डनमा ५ वटा बिमानस्थल् छ। बिश्वको सबैभन्दा ब्यस्त Heathrow airport पनी यहि छ। Gatwick, Luton, London City, Stansted अरु ४ वटा बीमानस्थल् हुन्
Immigration ma राम्रै रेस्पोन्स् मिल्यो, यसपालि भने नेपालि पासपोटले खासै बेइज्जत गरायन। २ घन्टा अगाडी लगायको जेल् सुकिसकेछ, २ पाउन्डमा किनेको पानिले कपाल् भिजाय, फेरि दुम्सिको काडा जस्तै ठाडो भयो, घाटिमा आधाकिलोको दाम्लो थियो। MP3को हेड्फोन् कानमा घुसारे, battery डाउन् भै सकेछ त्यहि पनि कानमै घुसारे, कसैले सोध्ने होइन कुन गीत् सुनीस् भनेर। अनि बेला बेलामा Gray Tshirt को बाउला बिना कारण उचाल्थे, फलाम उचालेर बनायको पाखुरा देखाउन, तर जति चना खायपनी 'जाम् की क्या हो जीमखाना' भन्ने गीतमा जस्तै थियो मेरो जीउ।साच्ची नढाटिकन भन्या है
लन्डनको multicultural सिटीमा कतै पाखे पो हुने हो कि भन्ने डरले Movement ma अलि स्टाइल् लयाउन् खोजे, dogwalk हिड्न थाले, केटी भयको भय catwalk ट्राइ गर्थे होला, लन्डन सबैको सपनाको शहर, आज मेरो जीवनको एुटा सपना साकार भय जस्तो लाग्यो, यो मेरो जीवनको पहीलो बेलायत यात्रा थियो, स्कुल पढ्दादेखिनै मेरा दुइवटा सपना थिय, English Premiership match LIVE हेर्ने अनि अर्को Lords Cricket Ground मा ब्याट उचालेर फोटो खिच्ने,. Natwest Seres Final मा कैफ र युबराजको अबिश्वसनिय innings हेरेपछी त big fan नै भयको थिय Lords Cricket Ground ko. लन्डन सायद बिश्वकै सबै भन्दा multicultural city हो क्यारे, New York ra Toronto bhanda pani? तर जे होस् लन्डन् भनेको लन्डन् नै हो,
बिमानस्थलबाट अब मलाइ सेन्ट्रल लन्डन जानु थियो त्यसैले १० पाउन्डमा विक्तोरिआ Victoria Station ko टिकट काटे, बस् गुडेपछि मलाइ कता कता नेपालमै छु जस्तो लाग्यो किनकी नेपालमा पनी बेलायतमा जस्तै लेफ्ट ह्यान्डबाटै गाडी चल्ने भयकोले होला तर जे भयपनि यो पनी ब्रिटिशकै India राजकै कारणा थियो.
Victoria बाट सरोजले भने अनुसार ट्याक्सि लिएर Shepherd Bush गय, BBC को heardquartersत्यहि रहेछ रात परिसकेकोले underground चल्ने चान्स थियन, १८ पाउन्ड ठटायो टयक्सीले, मुटुमा ढ्याङ्रो ठोकेपनि keep the change भने, उ पनी मक्ख परेर 'thank you sir' भन्यो, यस्तै हो हामि नेपालिको बानी घरमा खाने चामल् छैन बाहेर भने देखाउनु पर्ने,
सरोज मलाइ पर्खेर बसेको रहेछ, उसको र मेरो अझसम्म भेट भयको छैन। हामि दुबै जना क्रिकेटको केर्जी फ्यान भयकोले उसलाइ मैले क्रीकेटको फोरममा भेटेको थिय त्यस्पछि सधै जसो अन्लाइन भेट हुन थाल्यो र आत्मियता बढ्यो।भर्खरै साझामा साधना शर्माले लेखेजस्तै उ मेरो अन्लाइन साथि थियो तर केटि होइन केटा। म लन्डन अौने भयकोले २-३ दिन गासबासको लागि स्वागत गरेको थियो।¨ त्यति राति पनि म अौने भयकोले उसले मलाइ कुरेर बसेको थियो, साथमा मटन र भात रेडि रहेछ। उस्लाइ भेट्दा एक्दम खुशि लाग्यो येस्तो लाग्यो कि मैले कुनै पुरानो साथी भेट्दै छु, कुनै किसिमको अप्ठेरो फील् भयन।
भोलि बिहान उठ्दा ८ बजीसकेछ म त लन्डनमा छु भन्ने नै बिर्शेछु, अनि फेरि सम्झे सारै खुशी लाग्यो, एक् छिन् आफै हासे --------
आठ बजीसक्यो, उठेर येसो दन्तमन्जन कार्यक्रम सकेपछि लन्डन हेर्ने तयाअरी भयो। सरोजको काम बिहानै थियो, अब नेपालमा जस्तो भय त रुघा लाग्यो, टन्सील भयो भनेर टार्न हुन्थ्यो तर यहा त्यसो गर्न नमिल्ने। त्यसैले सङै नीस्केउ। उ underground लीनु पर्ने अनि त्यहि बाटोमा BBC Headquarters थियो, अब आयको बेलामा फोटो खिचौ भनेर, क्यामेरा नीकाले अनि Reporting गरे जस्तो पोजदीइहाले, तर सरोजले click गर्न नपाउदै माइक टाइसन जस्तो एुटा श्याम बहादुर चिच्चायो मेनगेट बाट No no….U cant take pictures., नाइनास्ती गर्ने कुरा भयन। सरोजले भन्यो 'पहीला त नेपाली दाइहरु थिए, हामीलाइ फोटो खिच्न दिन्थे, अहीले भने श्यामबहादुर आयछ', श्यामबहादुर अर्थात काले, लन्डनमा यति धेरै काले रहेछन् कि, उनिहरुले नेपालि- हिन्दिमा गालि गरेको पनि बुझ्ने त्यसैले त्यो कोड थियो कालेहरुको लागि । सरोज Underground लिएर गयो साझ ८ बजे मात्र उसको काम् सकिन्थ्यो,
अब म लागे लन्डन घुम्न, एुटा झोला भिरेको थिय, झोलाम के छ के छ? रम्बा चाउचाउ भने होइन है। लन्डन अाउदा क्यमेरा पनी भयन भने नेपालका साथेहारुलाइ कसरी guff दिने भनेर, एुटा सामन्य क्यामेर बोकेके थिय, 3.2 Megapixel ko, त्यो पनी मेरो कहा हो र, साथीको मागेको अनी उसले पनी सेकन्ड ह्य्याण् कीनेको। साझामा जती गफ लायपनी Amazing ko वास्तावीकता हो यो, bhanna ta nahune ho..अनी ३ वटा बुक थिय, MP3 अनि साथसाथैमा नेपालको झन्डा र २- ४ वटा नेपालका पोस्टकार्डहरु.
सरोज गयपछि मैलेपनी लन्डनको रातो बस चढे, धेरै बर्सपछि २ तले बस चढ्न पाइयो, पुराना दिनहरु याद आयो। बसको झ्यालबाट लण्डनको मज्जा लिन थाले, बसमा पनी कोइ काला, कोइ गोरा, कोइ चिम्सा आखा भयका, कोइ घुम्रो कपाल भयका, कोइ थेप्चे नाक् भयका, कोइ क्रेजीलभले कथामा भने जस्तै तोरीबारीमै हराउने जस्ता फुच्चेहरु, साच्चीकै लन्डन बिश्वकै राजधानै हो कि जस्तो लाग्न थाल्यो। झ्यालबाट येसो चियाउदा सबैकुरा हरु मैले बुझ्ने भासामा लेखेको थियो, जस्तो Book Shop, Bank, Head office, Conultantancy, grocery shop, bar etc etc मलाइ त सारै रमाइलो लाग्यो। अब युरोपभरि बस्दा त्यहा के हुदैछ, के हो, के भनेको सबै स्थानीय भाशामा हुन्थ्यो, कालो अक्षर भैसी बराबर थियो, emergency बाहेक सबै उनीहरुकै भाशामा हुन्थ्यो, नेपालतिरा Broken English बोलेर धाक दिनेहरुको अनुहार हेर्न लायक् हुन्छ युरोपमा, भासा बीना त Toilet सफा गर्ने काम पायपनी सगरमाथा चढेभन्दा ठुलो उपलब्धी हुन्छ बिध्यार्थीहरुको लागि
बसको सीटमा येसो हेरेको मेट्रो पेपर रहेछ आजकै, यो Metro पनी कति पढ्नु, केहि समचार हुदैन त्यहि पनी बिश्वभरेनै निस्क्न्छ क्यारे फ्रीमा। हेड्लाइन-- हेरेको फेरि Paris Hilton le गाडी ठोकिछ, उस्कै फोटो थियो फ्र्नटपेजमा मलाइ सबैभन्दा मन नपन्रे सेलेब्रेटि हो उ, खै उसले जे गरेपनी समाचार बन्ने, बोरा च्यात्तिय जस्तो स्वर् छ त्यहि पनी गीत गाउनु पर्ने, कागतीका गेडा भन्दा साना boobs छन त्यहि पनी देखौनै पर्ने, अनी फेरि अनुहार पनी कति रिस उठ्दो तर बोली भने मोरीले पायेकी नै हो, सारै मीठो बोल्छे, त्यो मोरीको कागतीको रस अर्कैले खान्छ अनि हाम्ले बीना काममा किन पढ्ने भनेर अर्को पेज हेरेको त फेरि अर्को महारथीको समाचार रहेछ, मलाइ अर्को मन नपरे, Snoop Dogg रे हेर्दा पनी उट भन्दा अग्लो, अजीबको छ उसको अनुहार पनी, अनि नाम पनी के के हो आजकल त --कसैको Dog कसैको Dick (Cheney)--किन हो अंेरिकामा नाम् नै पाउदैनन कि कसो । बरु नामको मामलामा आजकाल नेपालमा सारै बिकास भयको छ, कता हो सुनेको एकजनाको नाम इमेल् शर्मा रे अनि फेरी त्यहि थाहा पायर अर्कोले गुगल राख्यो रे, गुगल् खतिवडा राख्या छ रे
हेर्दा हेर्दै बस पनि रोकियो, हातमा Lonely Planet को-- लण्ड्न गाइड थियो, कहा जाउ कहा जाउ भयको थियो, ब्रिटिश म्युजीयम जाने मन थियन, म म्युजीयम हेर्ने खाले टुरिस्ट होइन, अब कहा जाने होला भनेर येसो गाइड बुक हेरे Your London trip would be incomplete without watching the most famous British Museaumभन्ने वाक्यमै गयर आन्खा rokiyo, बस कहा रोकियो थाहा भयन तर म्याप हेर्दै सिदै हिडे अक्स्फोर्ड स्ट्रीटको बाटो, बिस्तारै बिस्तारै त्यहि क्यामेरा ले अजीब अजीब तस्बीरहरु कैद ग्र्दै गय। यता हेर्यो इन्डियन्, उता हेर्यो इन्डियन, म त दिल्लिको चादनिचोक ma chhu jasto lagyo
मुजीयम पनि अैपुग्यो, भित्र जानै मन थियन तैपनी गै हाले।जीबनमा पहिलोपल्ट यति लामो समय बिताय सङ्ग्रालह्यमा। बाहीर आय अनि ,सारै भोक् लागिसक्य थियो, वरपर हेरेको पिज्जा खाउकि जस्तो लाग्यो तर नजिकै गेट अगाडी। एुटा रोमानियनले ससेज् बेच्दै रहेछ, गयेर ३ पाउन्डको लक्ष्मि किने, 'गाइ हाम्रो लक्ष्मी भगवान हो' भन्ने नीबन्ध प्रतियोगितामा प्रथम भयको थिय कक्षा ५ मा तर ।। जे होस् नेपालको गाइपो लक्ष्मी त यहाअोयहाको गाइ त Christian पो त, अनि आरामले खाय, सारै मिठो लाग्यो।
Englandको सबैभन्दा फेमस चीज भन्या नै रातो डब्बाहो जसमा TELEPHONE लेखियको हुन्छ, अब यता आयको बेलामा त्यहि टेलीफोन लेखेको सार्वजेनीक् फोनको डब्ब्ब देखिने गरी फोटो खिच्न मन लाग्यो तर खिच्ने कसरि, वरपर हेरेको एुटा, लुरे लुरे, झुस्स दारि भयको अधबैसे अौदै रहेछ, त्यस्सैलाइ सोध्नु पर्ला भनेर बसेको उ आफै आयर, ‘ U want me to take pic’? भन्यो, ल यो बज्याले मेरो मनको कुरा बुझेछ भनेर खुशि लाग्यो। एक पटकमा भयो भन्दा पनी once more भ्न्दै ५-६ स्ताइलमा खिच्दियो। Thanks bhanera हीड्न थाल्या थिय्, फेरि बोलायो, कहा बाट आयको, किन आयको, कहिले आयको भनेर नरम नरम् भासाम सोध्यो, म पनी जस्तो सवाल् उस्तै जवाफ दिदै गय। एक्लै थिय कुरा गर्न पनि भयो। Why don’t we have coffee now? भन्यो, ल ठिकै छ भनेर पसे एुटा कफीशपमा। कुरै कुरामा मलाइ अचम्म लाग्यो, अनि दालमे कुछ काला है भन्ने झै लागेर घडी हेरे जस्तो गरेर भने ‘ Sorry I have to go’ ५ मिनेट पछि येसो पछाडी फर्केर हेछु त पछयाउदै छ बा, के हो यो अजीबको मान्छे जस्तो लाग्यो, ‘Wait Wait………’ भन्दै नजीकै आयो र बिस्तारै भन्यो 'I live nearby elephant and castle, if u want we can have lunch in my मैले सिधै भने ‘Sorry I have to go’’ आज फेरि जीन्दगीम पहिलोपल्ट समलीङीले प्रस्ताव राख्यो, कस्तो अचम्म लाग्यो. यो, ya, its London and it can happen anything here. बल्ल बल्ल त्यहा बाट उम्के,त्यो बेला मलाइ महशुस भयो, हामी केटालाइ ट यस्तो छ भने, केटिहरुलाइ कस्तो कस्तो समस्या पर्छ होला।
खै कुन बाटो हो कुन बाटो हो हिड्दै हीड्दै आय, हातमा गाइड बुक थियो,Tower bridge, Big ben, Parliament house, London eye, St James Park, St Paul, Trafagal square etc etcहरु कहिले देख्नन पाउने हो भन्दै आखाहरु आतिसकेका थिय तर त्यो सबै घुमाउने जिम्मा लियकि थीइ, Katherineले- त्यसैले म अरु अरु ठाउहरु घुमीरहेको थिय।
Katherine, २५ बर्शिय Kiwi केटि हो, आज उ सङग मेरो पहिलो भेट हुदैछ। म लन्डन मा ३ दिने बसाइको लागि उ सङग २ रात सुत्न र उस्को साथको लागि प्रस्ताब गरेको थिय तर उ अरु ३ जना केटिहरु सङग share गरेर बस्ने भयकोले मलाइ बास दिने कुरामा अलि अप्ठेरो मानी तर लन्डन घुमाउने कुरा भनेगर्न सक्छु भनी। ट्रारभलर हरुko laagi
लागी एुटा वेबसाइट छ, जसले सदभाव स्वरुप आफ्नो औकात अनुरुप बिना कुनै स्वार्थ गास बास कपासको सहयोग गर्छन्। त्यसै अनुरुप मैले पनि २-४ जनालाइ मेरो सानो कोठामा बास दियको छु अनि दाल् चामल खुवायको छु, एक पटक त लाटभियाबाट ४ जना झक्का ठिटिहरु आय मेरो त्यो सानो कोठामा, जे होस् गर्नु सम्म मोज् गरेर गय मोरी हरु। If u ae interested just have a look www.hospitalityclub.org बिक्टोरिया स्टेशनको अगाडि, Mark and Spencers को गेटमा भेट्ने कुरा थियो ४ बजे, तर म त तीन् बजे नै त्यहा पुगेछु, कहिल्यै नचिनेको ठाउ फेरि लेट हुनुभन्दा छिटो हुनुनै जाती भनेर पहिलै पुगे।
अब १ घन्टा के गरेर बस्ने, मान्छेको सारै भीड छ, सायद त्यो स्टेशन लन्डनको बीजी स्टेशन मध्य पर्छ होला, अब यसो झोलामा ३ वटा किताब थियो बेला न कुबेला के किताब पढ्ने, त्यहि पनी एुटा किताब झिके, यसो हेरेको त्यो कीताब पढ्न लागेको १ हफ्ता भयको थियो, असाध्यै राम्रो स्पीरीचुअल बुक् हो त्यो THE POWER OF NOW by Eckhart Tolle, लन्डनको ब्यस्त ठाउमा spiritual book निकालेर पढे, म पनी अजीब खाले मान्छे हु जस्तो लाग्यो।
त्यत्तिकैमा एुटा बुढो सफाइ गर्दै यताउता हिड्दै थीयो ट्रलीबोकेर, येसो हेर्दा हाम्रै छीमेकी मुलुकको जस्तो लाग्यो, nameplate हेरेको S. Reddy रहेछ नाम, शन्का लाग्यो दक्षिण भारतकै हुनुपर्छ् भनेर, उमेर ५० भन्दा माथिएेनै हुनुपर्छ, बिचरा यो उमेरमा पनी येस्तो दुख गर्नुपर्ने, मनै अंमीलो भयर आयो, उसको अनुहार हेरे सार्है थकीत थियो, हातमा पन्जा लगायको, तर काम भने अति लगनशील भयर गरेको, बिचरा त्यो मेहेनत र पसीनामा उसका परिवारहरु पालियका होलान आफ्नो देशमा, उसको पनि यो उमेरमा घरमा बसेर स्रीमतिको हातले बनायको चिया पिउने रहर् होला, तर सोचेजस्तो नहुदो रहेछ जीबन, उसलाइ देखेने बित्तिकै मलाइ अतिनै मन परेको इङ्लिश मुभि THE TERMINAL ko ----क्यारेक्टर गुप्ताको याद आयो, त्यो मुभि मलाइ यति मन पर्यो कि ५ पटक् हेरेको थिय, Tom Hanks ko कस्तो जीवन्त अभिनय, त्यस्तो पो कलाकार अनि उसले बोलेको त्यो Accent कति ठ्याक्कै मिलेको, राजेश हमालले कहिले गर्ने होला त्यस्तो अभिनय, अनि sadhai overacting garne शाहरुख खानले गरेको अभिनय त उसको अगाडि बच्चा खेले जस्तो लाग्ने।
मैले उसलाइ एक्टकले हेरिरहे अनि आफैलाइ लाज लागेर आयो, के उसको रे मेरो compare हुन सक्छ? यो उमेरमा येति मेहेनेति र अरुको जीवनको लागी गरेको त्याग, अनी म? काम गरेर घरतिर सहयोग् गर्न छोडेर आफ्नै दुनियामा कता कता हावासरि बरालिदै हिड्ने लन्ठु। भर्खरै Starbucks बाट ल्यायको २ pound को कफि हातमा थियो, यदि त्यो दुइ पाउन्ड मैले घर पठायको भय कति राहत हुन्थ्यो होला, २ पाउन्ड यानीकि ३०० रुपिया अर्थात ५ किलो चामल्। येस्तै यस्तै कुराहरु मनमा खेलिरहयो, सारै नरमाइलो लाग्यो, घरको सम्झना आयो, म बाट कतिले के के आश गरेका छन्, परिवार मात्रै हो र? मामाका खलक्, काकाका खलक्, उता फेरि छरछिमेकिहरु, यस्तै रहेछ जीन्दगिएेजस्तो लाग्यो, आफैलाइ स्वार्थि भयजस्तो लाग्यो तर हुन पनि हो नै।
घरमा मामुले सारी नफेरेको कति भयो होला, यता भने GF लाइ प्रेजेन्ट दिनुमै टाइम जाने, उता बहिनीको school fee दियको भय कती गुन लाग्थ्यो यता आफु भने क्लबमै भुतलागे जसरी कुइरीनिहरु सङग नाच्नै ब्यस्त। यस्तै यस्तै कुराहरु खेल्दा खेल्दै चार बजीसक्यो, क्याथरीनलाइ लीन गय मार्क्स् एन्ड स्पण्सरको अगाडी, ठिक अगाडि पुगे, हरियो टीशर्ट र ब्लुए जीन्समा ह्याण्ड्ब्याग सङै ठिक टाइममै अाइपुगि, उसलाइ चिन्न कुनै मुश्किल भयन।
Hey Namste, oh u look so young, मलाइ देख्ने बित्तिकै उसको पहिलो कमन्ट थियो,
Namste..but how u know that? U look exactly as in photo. त्यो मेरो जवाफ थियो। अब उ र म भयर पैदल यात्रा तिर लाग्यो लन्डन घुम्न, उ अगि अगि म पछि पछि, बकिम्गहम् प्यालेस, जेम्सपार्क, बिग बेन, ट्राफलगर स्वुआर, पार्लियामन्ट हाउस, सबै तिर घुमाइ। उ एकदम फरासिली र हसीली थीइ, बोलि पिच्छे really, really भन्थि, लन्डन उसलाइ सबैभन्द मन पर्ने शहर रे, २५ बर्सको जीन्दगीमा ८ बर्श बिदेशमा बितायकि रहीछ, चाइना देखि डोमिनिकिन रीपब्लिक सम्म बसेकि।
फोटो खिच्नु उसको सोख त्यसैले धेरै पटक् मेरो foto पनि खिचेको खिचै गरी। उसलाइ नेपालको बारेमा धेरै कुराहरु सुनाय, अनि फेरि उत्तर युरोपको बारेमा पनि धेरै गफ सोधि। उ सबै सङ सजिलो सङ्ग घुल्मिल हुन सक्ने खालकिएेकेटी रहिछे, कुरैकुराम सोधि 'डु यु ह्याव गल फ्रेण्ड', अनि फेरि आफैले आफ्नो बी एफ् नभयको कुरा निकाली।
उसको कहानी पनि सुनियो London Eye चढ्ने कि नचढ्ने भन्ने कुरामा एक् छिन सल्ल्ल्ला भयो, आखिरमा नचढ्ने भैयो, खै त्यहा बाट पेरीसको इफेल टावर देखिन्छ रे भन्छन।
उ सङ्ग २-३ घन्टा घुमेपछि पहिले भने झै चाइना टाउन नजिकै सोहोमा japnese रेस्टुरेन्ट गयोउ डिनरको लागि, त्यो उसको लन्डनकै सबभन्दा मन पर्ने रेस्टुरेन्ट रे, अलि सस्तो र मिठो खाना भयकोले। खाना मिठै लाग्यो तर स्टीकले खान अलि गारै भयो।¨उ सङग लन्डनको धेरै ठाउ घुमे, आफ्नै आत्मिय मित्रलाइ जस्तै सबै ठाउमा घुमाइ, छुटिने बेलामा नेपालको झन्डा र पोस्टकार्ड उपहा स्वरुप दिय, अनि त्याहाबाट नटिङहिल सम्म अन्डरग्राउण्डमा आयो, कति हो कति कुराहरु छ लन्डन यात्राको मेरो सन्स्मरणहरु समय आयो भने कुनै दिन येउटा एुऊटा बुक नै बन्छ
अर्को दिन Wembly भन्ने ठाउ घुम्न गयोउ, अरे बाफरे मलाइ त आफैलाइ दिल्लिको इन्द्रपुरिमै छु कि जस्तओ लाग्यो, अनि ‘कजरा रे कजरा रे………’’ भन्ने गित पनि ठुलै स्वरमा लगायको, जता हेर्यो उतै भारतिय, पाकिस्तानी। अनि मलाइ लाग्यो कुनै दिन हिन्दुस्तान पाकिस्तान जस्तै यो पनि Englishtan हुने पो हो कि भनेर… भारतको कुरा भन्ने बित्तिकै मलाइ मेरो एुटा पुरानो साथिले भनेको मुक्तक याद भयो, हा हा त्यो डाइलग दिनमा ५ पटक् भन्थ्यो त्यसैले अझै पनि कन्ठै छ
खुदा ने ना कला दिया ना गला दिया
दिया तो बस एक् …. दिया
वह भि बिचमे लट्का दिया
-----------Bhuluchuk linedine-----
त्यहि दिन साझ बसबाट केन्सिङटन प्यालेस देखियो, त्यो लन्डनकै the most sophisticated area , अनि त्यस्तो Posh ठाउमा नेपालि राजदुतावास थियो, त्यो कुरा सुन्दा London मा नेपालि हुनुको अर्को गर्व हुन्थ्यो। तर आजकाल सुनिन्छ फ्रीमा पायको भवन पनि मेन्टेन गर्न नसकेर बेच्दै छ रे, उफ्।। के के सुन्नु पर्छ, त्यो भवन सङ्गै बिश्वकै तेस्रो धनि लक्ष्मी मित्तलको आलिशान भवन् छ।उ त्यत्रो ठुलो मानिस भयर पनि कति सरल् र मिजासिलो होला जस्तो लाग्यो, ‘’behind every man’s success there is a GEAT woman ‘’ सुनेको थिय तर त्यो साचो रहेछ, उसको सफलतामा श्रीमतिको ठुलो हात रहेछ, ति दुइ जनाको जोडी अझै पनि परेवाको जोडि जस्तै रहेछ, मानिस जति सुकै सुखि भयपनि पारिवारिक सन्तुस्टि बिना यो सबै अधुरो हुन्छ भन्थे, मैले उनिहरुको अन्तर्वार्ता हेर्ने मौका पायको थिय Star Plus ko सीमी गेर्वालको RENDEZBOUS bhanne programme maa,
उ पनि एुटा सामान्य परिवारबाट आयको मान्छे येति सम्मको सफलता?
तर मलाइ J.Krishnamurthy र मितलमा को सुखि र सफल् भन्यो भने सयद मलाइ Mittal ko नाम लिन गार्यो पर्थ्यो होला, Anyway, मितलले आफ्नो छोराको लागि नेपालि दुतावास किन्न्ने शुर गर्दैछन् रे, मेरो मनमा अचम्मको कुरा खेल्यो, येदि लक्ष्मि मितल नेपालि भयको भय अनि त्यो दुतावास भारतिय भयको भय के हुन्थ्यो होला? पक्कै पनि साझामा एुटा थ्रेड त् खुल्थ्यो खुल्थ्यो
तिन दिनको अविश्मिरणिय लन्डन् बसाइपछि म लागे आफ्नो दोस्रो गन्तब्य तिर, Leicester, Midland को सानो शहरमा, जहा मेरो जीबनका सारै रमाइला ८ दिन बिते, जीन्दगी भरि नै कहिल्यै बिर्सन नसकिने क्षणहरु मेरो लागि प्रतिख्सारत थिय, जहा मैले एुटा अनमोल चीज भेटे जसको नाम थियो Rozailia
-------------Thanks for reading--- Its the same post which Ive posted in ---ROSE thread, so im sorry if u happened to read twice.. I will post next part again:-)
'Women need reason for sex but men need just place 'मलाइ अझैपनि उसको आवाज कानमा ग्न्जीरहन्छ र आफैप्र्ति आत्मग्लानै भयर आऊछ, कुन हिम्मत गरेर मैले भेटेको ३ दिन्मै त्यस्तओ प्र्स्ताव राखे भनेर। Frankly bhannu parda 'आए अंाप गय झटारो ' जस्तै थ्यो त्यो बेलाको situation
जीबन के हो? सायद आ-आफ्नो अनुभव नै जीवनको परिभशा हो क्यारे। मलाइ राहुल्दाइले जस्तो राम्रो साहित्य लेख्न अौदैन, न त दीप बुरोले जस्तो दामि स्टाइलमा कथा प्रश्तुत गर्न अौछ । साझा छिरेको पनि धेरै नै भयो, बेलाबेलाम सारै नै उत्क्र्स्ट् अनुभवहरु पढ्न पढ्न पाइन्छ। एका-आध अपवाद छोडेर भन्ने हो भने सबै कथाहरु पुरुश-महिलाको सम्ब्न्धको बारेमा नै हुन्छ।OK jee को मन्जु मलाइ माफ गर, होस् या दादा ब्रो को सन्जुको याद आयो, चाहे राहुल्दाकोलौ सुन म भन्छु मेरो प्रेमकहानि होस् य फेरि राहुल्दाकै school freind अनुराधाजी सङ्गको स्कुलेजीबनको आत्मेयता.. दीप ब्रोको त के कुर गर्ने कहिले कविता, कहिले सुस्मिता, पुजा, दुजा हा हा बबाल्नै है हाम्रो बुरो.. Then there are some other storytellers (Nepali) by whom I was being inspired such as Nepche, Crazy Love, Dipika, Wow Nepal, Satelite, SurNaTal, Wow Nepal, waka, Sadhana Sharama and how can I forget all time hit RAMPRASAD NEUPANE Im sorry guys im not as talented as u all are but its just a try hai.
यी सबैबाट INSPIRED भयर आज मलाइ पनि मेरो अनुभव साझाका साथिहरु सङ्ग शेयर गर्न मन लाग्यो, यो मेरो first attempt हो, गल्ति कमजोरिहरु त धेरैनै छन् तर यो केटा यस्तै हो भनेर सुधारेर पढिदिनुहोला. हाम्रो जीन्दगी राजेश खन्नाले पुरानो RAJDOOT पछाडि हेमा मालीनीलाइ राखेर 'जीन्दगी एक् सफर् है सुहाना' भन्दै कुद्न पाय कति मजा हुथ्यो होला, अनी कहिलेकाहि बोर लाग्यो भने येसो ब्रेक् लगायो अनि पछाडी बाट करेन्ट लागिहल्छ हाहा..मलाइ त जीन्दगी साच्च्कै यात्रा जस्तै लाग्छ। यो दौरानमा सोच्दै नसोचेको कुरा पनी हुदो रहेछ, नचिनेको नजानेको मान्छेसङ अचानकआत्मीयता बढ्दो रहेछ, 'जीन्दगी यह् भी क्या चीज है यार'
टेन्सन नै हो नी होइन त? कहा जन्म्यो, कहा हुर्क्यो अनि आज साझामा आयर गफ चुटुनु पर्ने हे हे हे
मेरो जीवन्मा आएका धेरै सहयात्रिहरु मध्य मैले चाहेर पनि जीबनभर भुल्न नसक्ने नाम हो Rozalia.कतिकुरा हरु येस्तो हुदो रहेचह जति लेखे पनि नहुने. Its hard to explain जस्तो कि सचीनको batting, Angelina Jolieको Lips, Borat को Comedy, Beckham को Freekick मर्लेन् मुनरोको beauty, Pamela Andresonको boobs, अनी यो मेरो सहयात्री Rozalia sanga ko Mero Sambandha. यती छोटो समयम मेरो दिल दिमाग तन मन होश हवास स्बै उड्ला भन्ने त कल्पना पनि गरेको थियन यात्रामा भेटियो, यात्रामै बिलीन भयो, अहिले त सम्झना मात्र बाकी छ...
The day was dry, bit of rain when I got off at local Bus station. Well, 1.5 hours expedition from airport was one of the most exhilarating journeys of my life. My senseless mind kept running and visualizing about the city, my dream place where I would be spending my next few years. “Yes you are here” Driver spoke to me in guttural yet funny voice, it took me few months to become aware of that it was a local accent.
The name of the place itself was so bad, at least for me. God knows where on earth these Nordic people found such an ugly sounding name:-(
It was already autumn but I could sense the cold, I felt like it was still winter here. Phew, how could this North Europe know that I came all the way from Nepal where September is +25 degree.
I still snort loud when I bear in mind of taking a bus to reach student housing office from Bus station (barely 200 meters). Today, when I recall those days I wonder myself, how different were those initial stages in this city.. I absolutely have no idea how by far I felt in love with this place. Never in my wildest dream had I thought this place would be so special. I love changes, traveling and meeting different people every day that is the reason I came to this strange land.. (Besides other factors.Re kya...) It was uncommon for any Nepali student to come to study, at least in those days. Later I distinguished I was the only one Nepali student in whole university and perhaps second or third in whole city. Strange!! I felt in the beginning, all strange people, strange atmosphere, not even a one to call a friend but there was a kind of excitement.
In my initial in stage in this strange place or what they boast in one of the world's best countries everything seemed new, exciting yet boring. As I was brought up in big/disorganized cities, new life for me was a kind of diverse. People were so calm, shy, reserved and cold like Scandinavian winter. That was the time when I insisted myself to believe “Silence is Fun here”.
Days turned to weeks and weeks to months. Few local slangs, snow, sauna and and ice skating became part of my life as I was on the process in adapting to this new society. Now when I walk the streets of the city I consider as if I knew every nook and corner and somehow deep inside I think I belong here. Often, I just wanted to explore new things so I just caught a bus without knowing where it goes and ended up in some forests, sometime I caught bus no 1 and sometime 13 . The list is endless. I bet I have taken all the buses. . Crazy! All you can say.
Still, deep down in my heart I was not happy here. Despite being the second biggest city it was so small and nothing much to do. I encountered the same people everywhere, in bus, in university, in clubs and even in the streets. It was obvious because I lived in some of the biggest cities in India and Nepal with 20 millions people where the population of this whole country is not even half of that. Without any doubt, weather in Scandinavia was odd too, unending nights in winter and long days in summer make anyone’s life intricate including mine. Many times I asked myself how I am going to stay in such a boring place for so long. That made me accelerate my studies so that I could run away from here. I promised myself that I would never stay in such a tiny place, that is why whenever I got time I escaped. Sometimes to neighbouring countries and the other times to local cities. I donot know how many times I have visited the Nordic Metropolitans, Stockholm, Copenhagen, Oslo and Helsinki.
Quite often when I told my intertational friends about my boring stay they just nodded head and commented nothing in their own style. And yes, there were no Nepalis to share the feelings. Oh no, im wrong, definetly SAJHA was there. I missed my friends and those simple things shared with friends that made me very close to sajha. Man, those were days, when I used to spend whole day and night posting new threads. CHAUTARI was one of my favs. Im ever thankful to real CHAUTARI buddies and other frens of Sajha. For that reason, perhpas I could never forget SAJHA.. I had 3-4 usernames as posting was limited only uto 20 per day. I was so lonely and ya I missed the crowd and chaos of my hometown, Kathmandu, those streets with full of people and their buzz, disorganized traffic and noise. Those local buses with full of people and pushing and shoving each other, the life was difficult but certainly colorful. I enjoy myself when I find among many people and talk to them. I love people. Surprisingly, most of my friends and classmates seem to be happy or let’s say not bored here. Hard to believe, some even claim “it is the best place”. I really had no clue what they were saying. It was injustice to me but anyway, when has life been fair?
I made quite good friends as I believe it’s not the place but the people whom you fall in love with. Blond damsels were the primary factors that made my life easier in cold winter. I dumped many girls, but honestly speaking, i was being dumped comparatively more than I did. Slowly I found I was not that forlorn here but always believed there is better option, a better place for me. Because we only live once, but if we work it right once is enough. I suppose the world is too small to live and life is too short to complain, having said that I always yearn to discover new things, to meet new people, to visit new places, to taste new feelings and to do the unusual things and that is why traveling is my biggest passion. Somebody has rightly said “The world is a book, if you do not travel you read only a page”. And we can not go for exam after reading a page or two.
As I said earlier,whenever I get time and have little money I escape from this place and visited nearby countries. Russia was my favourite. Then one summer I spent a month in England and visited the chaotic city London as a volunteer in one organization. Then I had a chance to visit Paris. London to Paris by Eurolines was a great experience. And ya...I wandered around some crazy cities of Germany. That was the time I was away from the place for more than a couple of months after landing here. I had a nice time there but once I landed at local airport, I did not know some strange feeling and felt like I was coming home. I was really happy to be back here, what was that feeling? The place I never liked and I was happy to be back? Sincerely speaking I was too delighted to walk in usual streets again. I clearly noticed how much love was inside me for this place. That evening I just had a local food at home which seemed like the best food I ever had.
I was lucky to spend a year in Canadian University. (Sent by home university) I was happier than never before, it was opportunity not only to live and study in another country, a big city but also to be in one of my dream places. Though I started liking my own place I could not stop myself experiencing new thing and I thought I had enough stay in this tiny place so I took this opportunity to be away from here.
I spent time in Canada and I also visited Toronto, Ottawa, Quebec and the famous Niagara Falls. Then how could I miss the chance to be in NYC. Spent few days there, crossed Niagara Falls river and took few snaps too. Amrika was not so fascinating either. and now I am back again. When I was in Canada, I started feeling the absence of some thing which I did not even envisage. I missed this place so badly. It is well said that “Absence makes the heart grow fonder”. I was too excited to be back to a city set between green forests and blue lakes which gives a perfect opportunity to combine urban purism with the tranquility of nature. This city truly is a wonderful place. After visiting and living in other places I did not find any other place like this. Everything seems to be special these days. The place which was totally strange for me had turned to be special. When I look the things from other side I found it to be excellent here, nature, lakes, people, education, city transportation, night life. Though small in size it offers everything that one needs to make a life complete. And my feelings did not change even after wandering around the most romantic places of Italy, (Florence and Pisa) and scenic paradise of Switzerland. And then yes, 2 weeks trip to Amstredam, Brussels and Luxembourg were just worth taking pictures. Poland was much better for cheap lunch beautiful girls.
Of late, everything appears to be very close to my heart. I smell the sense of belongingness in soil of this place. I started falling in love with calm and cold people. I enjoy the people when they act just the way they are and act silent and not blur all the time.But these days, I am worried usually not because I am sad but itss so beautiful and I have so few days left.
