बैरे, बाबु तेरो लागि फोन छ ।
कस्को ?
च्याङ्ग्राको
म खोठाबाट तल झर्दै, गुनगुनौदै "मायाले ले माया गासी देउ, भएन प्रिती जोडी देउ" ...... "हलो"
च्याङ्ग्रा - "सुन न क्या कोक र म:म: खान मन लाग्यो हिड जाम, शान्दार, मलाई लिन आइजो ।।। "
- "ह्या बेला न कुबेला बजी नेउला .... म त भुक्का छु । तेरो ट्रीट हो ? "
च्याङ्ग्रा - "ल ल , तु भी क्या याद रखेगा किस रहिससे पाला पढा था । बरु सुन तेरो बाउको ५५५ लेर आइज खूब तल लाग्या छ, कत्ती सुर्य सल्काउने ५५५ मा थप नून, मसला केही थप्या छ की, टेस्टीङ गर्नु पर्यो । "
एक घण्टा पछी म:म: र सोपंको बायु मुखबाट छोड्दै बानेस्वोर पिपल बोटबाट हाईटको ओरालो झर्ने बाटो तिर लागियो । करीब २०० मिटर भित्र छिरे पछी आर्को सानो गल्ली जस्ले धोबी खोला गणेश थान तिर लग्थ्यो, त्यता तिर लागियो। अली भित्र छिरे पछी मोटरबाईकलाई डबल स्ट्यन्ड लगाइ ५५५ सल्कयौं ,
- "बुजिस बनाउन त खैरेले नै जन्या हो, कहाँ ५५५ कहाँ सुर्य," भन्दै सर्को लगाउदै थियो च्याङ्ग्रा ।
हुन त त्यती खेर नजिकको तिर्थ हेला भने झै नेपाली सामानको त्यती मुल्य हुँदैन थियो । अहिले त्यही सुर्यको सर्कोले, नेपालको याद झल झली लेर आउछ ।
च्याङ्ग्रा - "बरु सुन, त्यो शानदारको म:म: पनि त्यती दम छैन, म:म त हरियो पर्दाकै मिठो, अली कती छोयला चिउरा, सादेको भट्मास, कचिला, आलुको अचार, अनी म:म:, यो सब एक प्लेट मगायो भने दुबै जनालाई पुग्छ के.बि.फो.सिक्स ?"
भर्खरै म:म: हुले पनि त्यसले बर्णन गर्दा फेरी खान सकिन्छ झै लाग्यो मलाई, -" बिचार त दरै छ , तर फाइनेन्सर चाँही को ? "
च्याङ्ग्रा - "त्यसको पनि जगेनो गर्या छु, यहाँबाट, कालेकोमा जाम, अनी ज्यापू र भोटेलाई, फोन गरेर म्यारिज खेल्न मुन्ठी भनेर फोन गरौ, ज्यपू म्यरिज भने पछी, विबाह पनि छोडेर आउछ, "
- "अनी तिनीहरु नै हार्ने गेर्यान्टी चाँही तैले लिन्छस ?" भन्दै मैले प्रश्न गरे
च्याङ्ग्रा - "ल अब मेरो कुरो ध्यान दिएर सुन, यो चाँही तैले बुझीनस भने ज्यापूले तलाई र मलाई म:म: भित्र राख्छ। यदी तैले माल हेरिस भने, १:७ ले खेल्ने "
उसको कुरा सक्किनु अगाडि नै, मैले उसको कुरो काटे, " के हो यो १:७ भन्या ?"
च्याङ्ग्रा - "कुरा सक्कीन त दे, बिचँमै कुरो नकाट, पहिले सुन अनी पछी बोल, १:७ भन्या केही गरी एक्का माल हो भने त सत्ता फाल त्यो भयो भने मलाई खबर हुन्छ सत्ता माल हो भनेर, त्यसै गरी दुक्की को अठ्ठा, तिर्की को नहर । "
- "अनी मसँग त्यसरी मिल्ने तास छैन भने नि ?"
च्याङ्ग्रा - "त्यसो हो भने मिल्ने रङ चाँही फाल, तर फाल्नु अघी पर्नु पर्ने तास यो हो तर परेन भन, म भुझी हाल्छु....... सोच, ज्यापू कती लोडेड, हुन्छ त्यसलाई लुट्न पायो भने, त्यही पैसोले छ्याङ पनि खान पुग्छ , मलाई काठमाडौं गणेशथान नजिकै एउटा ठाउँ थाहा छ सोलीड छोयला चिउरा, कचिला पाउछ। "
- "त अघोरी, हस्पिटलमा पक्कै साट्या हुनु पर्छ, खान चाँही तलाई नेवारी खान नै खानु पर्ने, बुद्धी चाँही पुरेतको जस्तै चल्छ ।"
च्याङ्ग्रा हाँस्दै - "जे भए ने आज चाँही धोको पुरा गर्ने गरी घिच्न पाउने भाईयो । लौ हिड तेरो बाउकोमा फेरी काले निस्केला नि "
कालेको घरमा त्यसँको बाउ आमा दुबै अफिस गाको हुनाले दिउँसो त्यसँको घर हाम्रो अँखडा हुन पुगेको थियो, त्यो बेरोज्गार पनि घरमै हुन्थ्यो । कालेको पुगेपछी ज्यापू र भोटेलाई त्यतै मुन्टिन आईज भनियो। एकै छिन पछी दुबैजना कालेकोमा आईपुगे, नेक काममा किन देरी भनेर म्यारिजको श्री गणेश गरियो। हाम्रो षडियण्त्रमा ज्यपू, भोटे र काले तिनैजना फसिसकेका थिए, तिनीहरुको लक्ष्मीले हाम्रो शिरमा आशिश दिदै थिईन।
ज्यपूले आफ्नो हातको मैलो अब धेरै हामीलाई नचढौने निर्ण्य गरेर खेललाई स्तगीत गर्यो। कालेको कौसीमा बसी चिया चुरोटले आफ्नो जीतको खुशीयाली मनायौं । अब भोकले पनि ग्रस्त गर्ने बेला भएको थियो। कालेले यही खाएर जा भन्दै थियो तर हाम्रो प्लान आर्कै थियो।
- "होइन मामाघर जानु छ, त्यही धोक्नु पर्छ" भन्दै च्याङ्ग्राले मलाई ईशारा गर्यो ।
- "ल ल हिड तलाई छोडेर म पनि घर जानु छ " भन्दै निस्किन थाल्यौ हामी।
- "ओई सुन त तिमीहरुसँग खास कुरा त गर्नै बिर्सें" भन्दै ज्यापूले हामीलाई रोक्यो ,
ज्यापू - "सुन केटा हो, अब जाँच आउन पनि ४-५ महिना बाँकी छ । खरायो नुहाएर सेतो, हात्ती पढेर ठुलो भाको भए हाम्रो पनि कल्याण हुन्थ्यो, तर कुरो त्यस्तो होइन ...... मलाई मेरो माईजुले भन्नु भाको ८० चोटी नबिराइ बङ्गला मुखी गयो भने मनले चिताएको पुग्छ रे । हाम्रो जाँच सकेर रिस्लट हुनको लागि पनि करिब १ बर्ष लाग्छ , अब मंगलबार र बिहीवार गरेर हामी पनि बङ्गला मुखी गयौ भने ८० चोटी त पुग्छ, के छ बिचार ? "
च्याङ्ग्राले कालेको गमलाबाट ढुङ्गो झिक्दै, - " उु त्यो बिजुलीको खम्बामा एक शटमा यो ढुङ्गा लाग्यो भने म पास हुन्छु नभए बङ्गला मुखीलाई नै जिम्मा दिने ल " भनेर ताक्दै हान्यो खम्बा तिर । सिधा हिंड्न गाह्रो हुनेले सिधा के हान्न सक्नु? लौ अब भोली मंगलबार पनि हो भोली देखी बङ्गला मुखीको शरणमा जाने भईयो भन्दै हामी निस्कियौ।
नयाँ बानेस्वोरबाट , आर्मी क्वाटर हुँदै भद्र कालीलाई एक फ्नको लगाएर, रोयल नेपाल एअरलाईनस कटेर बाँया मोडेर, बसन्तपुर लागियो ।
- "कुन ठाउँ भन्या तैले ए अघोरी ? " भनेर च्याङ्ग्रालाई सोधे
च्याङ्ग्रा - "अली माथि जा बेकरी (हाल को जिन्स क्याफे) कटेर, पहिलो बाँयाको गल्ली भित्र छिर। "
त्यहाँ पुगेपछी, - "ल अब यहाँ दाँया तिर जा," त्यो गल्लीबाट आर्को चोक आउनु आघी मोटरसाइकल रोकियो ।
च्याङ्ग्रा- "ल हिड यहाँ झकासको म:म:, छोइला र छ्याङ पाउछ " भन्दै च्याङ्ग्रा भित्र छिर्यो , म पनि त्यस्कै पछी लागे।
अहो साउजी के छ, भनेर च्याङ्ग्राले साउलाई अभिवादन गर्यो, - "छोइला, कचेला डु ला ?" भनेर नेवारीमा सोध्यो, हुन त बहुनको छोरालाई एक दुई लाइन भन्दा अरु केही आउँदैन थियो।
साउजीले पनि डु डु, नहुने त कुरै छैन भन्यो ।
कुनाको टेबलमा बसियो, २ प्लेट म:म:, एक प्लेट छोइला चिउरा, एक प्लेट कचेला, एक प्लेट आलुको अचाँर , एक प्लेट भट्मास मगाइयो।
साउजी - "आज घच्चीको भाले भेट्यो, रोस्ट पनि ल्याउँ ? "
च्याङ्ग्रा - "कुरै छैन, ससुराली आको ज्वाँईलाई झै ख्वाए हुन्छ साउजी " भन्दै हास्यो ।
भै हाल्छ नि भन्दै साउ परीकार बनाउन लाग्यो।
ओहो मूल कुरो त झन्डै बिर्स्या, भन्दै साउजीले - " एला टोन्यौला ?" भनेर सोधे ।
च्याङ्ग्राले भटी भटी भनेर हातले ईसारा गर्यो ।
खाना ल्याउने क्रममा पहिले भाले नै हुलियो, आफुलाई छोइला खाने रहर थियो पहिले ।
- "साउजी - खै छोइला ? तयार भएन ? "
" बाबुहरुलाई पिरो कत्तीको हालु ? "- साउजीले सोधे
- "छोइला त जती पिरो त्यती मिठो नि साउजी" भन्दै च्याङ्ग्राले एलाको चुस्की लगायो ।
भई हाल्छ नि भन्दै छोइला लिदै साउजी आइपुगे, छोइला देख्दा एक्छिन थुकसँगै सातो पनि निलियो । घाम अस्ताउदा जसरी आकाशको सेतो बादल रत्ताउछ, साउजीले छोइलालाई पनि त्यसरी नै रत्ताएको थियो । त्यही पनि च्याङ्ग्रा र मैले साहश देखाउदै छोइला मुख भित्र टोक्यौ, छोइला भुँडी सम्म जादा जुन जुन नलीहुरु छोयो, त्यो सब हर हरी पोल्दै आयो । हाम्रो पुरुसार्थले हार मान्न चाहेन तर तालुको पसिना नाक सम्म बगेको र छोइला झै मुख भएको सबैले देखेका थिए ।
" ओहो ज्वाँईलाई निकै गाह्रो भए जस्तो छ, टन्न पानी पिउु" भन्दै साउजीले च्याङ्ग्रालाई पेच हान्यो ।
च्याङ्ग्राले आफ्नो हालतमा साउजी हाँसेको भएर लाज बचाउने क्रमले, "किन र साउजी ज्वाँईले सब खाना सकाउछ भनेर पिर गर्नु भाको कि क्या हो" - भनेर जवाफ दियो ।
साउजी - " होइन ज्वाँई, ... जादाँ जस्तो पोलेको छ निस्किदा त्यो भन्दा डबल पोल्ला भनेर ज्वाँईको मायाले भन्या नि ।"
साउजीको कुरामा धेरै दम थियो । एक एक जग पनि दन्काइयो, अली सन्चो भए पछी म:म: ले बिसर्ग गरियो । त्यती धेरै पानी धोकेकोले म:म: नजाला कि भन्ने शंका थियो, तर राज सवारी हुँदा जसरी बाटो खुल्थ्यो म:म: नली भित्र पस्दा त्यसरी नै भुँडी सम्म बाटो खुलेको थियो ।
टन्न खाना हुले पछी, सुर्यको सर्को लगाइयो र त्यहाँबाट निस्केर तरुनी हेर्न भनी बिशाल बजार तिर लागियो । एक दुई घण्टा बिशाल बजारमा डुलेर घर तिर लाग्ने बिचार भयो । त्रिचन्द्र क्याम्पसबाट बाँया मोडिएर, महेन्द्र सरकारको शालिक घुमेर कृष्ण पाउरोटी तिर लाग्ने बेला भएको थियो ....
"तरुनी तरुनी " च्याङ्ग्रा चिचायो ।
"खै कहाँ ?" मैले पनि कान र आँखा चनाखो पार्दै सोधे
च्याङ्ग्रा- " उु त्यहाँ किङ्स वे तिर लाग्दै छ , घुमा बैरे घुमा । "
महेन्द्र को सालिकलाई एक फन्को लगाइ तरुनी लागे तिर बाइक हुताइयो । तरुनीको स्कूटी हाम्रो र RX नभेट्ने त कुरै थिएन ।
तरुनीको छेउमा पुगे पछी बाइकको स्पीड पनि उस्कै तालमा मिलाइयो ।
म बाटो ध्यानमा राख्दै, तरुनी तिर हेर्दै थिए, च्याङ्ग्रा चाँही तरुनीलाई - "कहाँ हिंडेकी, कुन ठाउँमा मन कि हे परी" भन्ने गीत गाउदै घोक्रो सुकाउदै थियो ।
उस्लाई पछौदै हामी गहिरी धारा सम्म पुग्यौ, नान पाउने पसलको (नाम चाँही थाहा भएन, तर जस्ताको पसल, किमा नान र सेकुवा दरो पहिन्छ ) चोक बाट बाँया मोडेर उु एउटा घर भित्र लागि ।
- " ल हेर तेरो भाउजुको माइती, अब जन्ती लिएर आउनु पर्छ लौ हिड घर तिर, भोली बिहानै बङ्गला मुखीलाई पनि पार लगाउने आग्र्ह गर्नु छ " भन्दै च्याङ्ग्राले भन्यो ।
त्यहाँबाट भागवती बाहल हुँदै राम पान भन्डारबाट बाँया मोडेर मैतिदेवी तिर लागियो ।
घर जानु अघी एक सर्को त लगाउनु नै पर्थ्यो फेरी घर छिरे पछी निस्किनै गाह्रो हुन्छ, त्यस माथि सर्को लगाउन एक कोश टाढानै जानु पर्ने, बरु तल पहिले मार्ने बिचारले बानेस्वरको हाइट तिर लागियो, त्यो घुमाउरो उकालो होइन, ठाडो चाँही । उकालो कटेर पहिलो पसल नागेर अली भित्र छिरे पछी, शायद गणेश कै सानो मन्दिर होला (हेर्न कहिले भ्याएन), आउनु अघी एउटा पसल छ, त्यही रोकियो । साउनी दुईटा सुर्य, दुईटा पान पराग र २ रुपैयाँको हजमोला क्यान्डी पामन भन्दै चुरोट, पान पराग र हजमोला लिईयो ।
चुरोटको गन्ध मेटाउन पान परागको साहेता चाहिन्थ्यो, तर पान पराग खाएर घर जादा, जाडँ धोक्या शंका हुने निशचित थियो त्यसैले पान परागको गन्ध हटाउन हजमोला अत्यन्त जरुरी थियो । हाम्रो बिडम्बना यस्तै थियो १.५० को चुरोट खान ५ रुपैयाको खर्च, भन्ने नै हो भने एउटा मात्रै चुरोट खानु भनेको भिखारीले हात्ती पुरस्कार पाएको झै थियो ।
चुरोटको सर्को सक्के पछी पान पराग मुखमा राखेर निस्कियौ, च्याङ्ग्रालाई घरमा छोडे, त्यसकोबाट निस्किनु अघी ज्यापू, भोटे र कालेलाई फोन लगाएर भोली बिहान जाने नजाने निधो गरियो । आखीर सोचे झै भयो, जाने पार्टी च्याङ्ग्रा र म मात्रै थियौ ।
च्याङ्ग्रा - "ल ल त र म भएनी जानु पर्छ बरु भोली भाले कराउनु अघी आइज लिन मलाई ।"
- "हुँदैन त्यस्तो, .... तेरो बाउको कच कच सुन्न म आउदिन बिहान देखी, बरु चाडो जानु पर्छ मलाई बिहानै ४ बजे तिर फोन गर, अनी तल हजुरको पसल सम्म आइज, त्यहीबाट जाम्ला " भन्दै म त्यहाँबाट घर तिर लागे ।
घर छिर्न अघी दुईवटा हजमोला क्यान्डी मुख भित्र चपाए र सिधै कोठा तिर लागे ।
राती मस्त सुती रहा थिए कती खेर ४ बज्यो थाहा नै पाईन , च्याङ्ग्राको फोन आयो । "उठ अघोरी बङ्गला मुखी जाने होइन ? "
आधा निद्रमै मैले - "ल तल हजुरको पसल सम्म आइज म ३० मिनटमा आइपुग्छु ।"
मोटर बाइक हुत्ताएर पुगे हजुरको पसल तिर । च्याङ्ग्रा डेली डोज, सल्काउदै थियो म आको देखेर अर्को पनि सल्कायो, "ल हर्लिक्स खा, तेरो जिउमा स्फुर्ती आउछ । " बिहानको सर्कोको कुरै अर्को, खाली पेटमा फर्स्ट पोपले रिङ्गटा नै लगायो, त्यही पनि १.५० सत्त्यनास त गर्नु भएन । रातले सुर्यलाई निगाले झै हामीले पनि सुर्यलाई सर्सर्ती निल्यौ।
२ मिनटको बिश्राम पछी हामी बङ्गला मुखी तिर हुत्तियौ, नयाँ बनेस्वोरको चोक कटेर सन्खमूल तिर लाग्यौ, ओरालो कटेर जान मात्रै आट्या थियौ,
च्याङ्ग्रा - "रोक रोक" भनेर करायो
- "किन ए भूत के भयो" भनी मैले सोधे ।
"घुमा घुमा" मात्रै भन्यो उसले, मैले पनि त्यसको केही खस्या शंका गरेर बाइक घुमाए,
- "अली माथी जा, अझै माथी " भन्दै गोल्छा निवास कटाउन लगायो । " ल फेरी घुमा " भन्यो उसले, म केही नबोली उसले जे भन्यो त्यही गरी रहे, बिहान बिहान हेल्मेटको ठट्टाईबाट म बन्चीत हुन चाहन्थे । गोल्छा निवास अगाडि आए पछी उसले मलाई रोक्न लगायो, उु ओर्लेर गोल्छा निवासको भित्तालाई धन्य बनाउन गयो ।
- "थुक्क हाडी घोप्ते, काम पाइनस बिहान बिहान, देख्ला तेरो बाउले, अनी लग्ला नि मसान तिर "
च्याङ्ग्रा - "के कराइ रहा, मलाई प्रेसरमा आउँदैन क्या, नकरा न ।" भन्दै उु मस्तले आफ्नो न्रित्य कर्म तिर लाग्यो ।
काम तमाम परेर बस्न आट्या थियो, मैले - "नछो मलाई , तल गएर हात धू, पवित्र ठाउँमा अपवित्र भएर कसरी जानु ?" भनेर भने
ओरालो झरेर एउटा पसलमा गई, उु हात धोएर निस्कियो, मलाई हेर्दाइ हाँस्दै उसले - "केरा हेरीरहा, भोली कसैले ठुलो मान्छे को चिन्या छस भनेर सोध्यो भने, गोल्छा निवासमा तुर्का (अरु शब्दको उपयोग उस्ले निस्चित थानेन) छु त भन्न पाईन्छ । "
उसको कुरामा सत्यता थियो, हामी जस्तो अघोरी कुनै ठुलो मान्छेसँग परीचीत हुन असम्भव थियो, त्यसैले म चूप नै बसे । मेरो मौन्ताले उसको कुरासँग सहोमती जनाएको उसले बुझेको थियो र अरु केही नबोली उु बस्यो । हामी बङ्गला मुखीतिर लाग्यौ ।
बङ्गला मुखी भित्र पस्दा हामी बोकाहरुको कोन्फ्रेन्समा आको झै लाग्यो, त्यहाँ बोकाहरुको कमी थिएन, तर बोकाहरुलाई निरास नपार्ने कारणले नै होला तरुनीहरु पनि झकी झकाउ भएर आका थिए। बङ्गला मुखीको दर्शन गर्नेहरुपनि कम थिएनन् । पेट्रोल, मट्टीतेल, ग्यास, रङ्गीला फिल्मको लाइन भन्दा पनि चौखन्ड लाम थियो त्यहाँ । लामा बसेर बङ्गला मुखीको दर्शन पाउदा ६ बजी सक्या थियो ।
बङ्गला मुखीलाई आफ्नो नाउँ पार लगाउने बिन्ती गरेपछी हामी घर तिर फर्किने तयारी गर्यौ । जानु अघी झुल्केको सुर्यलाई हामीले पनि धूप सल्काएर स्वागत गर्ने प्रस्ताव राखे, तर च्याङ्ग्राले जसरी घन्टी नबाजाइ बालेको धूपको धेरै मान्यता हुँदैन, त्यसरी नै चिया नभई तानेको सर्कोमा स्वाद नै हुँदैन भन्यो ।
त्यही सानो पसल थापी बसेको ठाउँमा गई चिया लिउ न त भन्दा, उसले हामीले नचिन्ने मान्छे टन्नै छन तर हाम्रा बा ले चिन्ने धेरै छन । हामी फलानोको छोरा हो भन्ने चाख धेरैले राखेका हुन्छन, बङ्गला मुखीमा बसी, एक हातमा चिया अर्को हातमा चुरोट, आँखा बङ्गाइ बङ्गाइ तरुनी हेर्या कुरा फलानोको कानमा पुग्यो भने, सिधै बङ्गला मुखीको शरणमा पुराउछ बुढाहरुले । त्यसैले बागमती पूल कटी त्यहाँ कुनै पर्दा पछाडि बसी नै मुरली बजाउने निर्णय गर्यौ ।
एक आँखाको झिम्काईमा हामी बागमती पूल कटेर एउटा होटेल भित्र छिरी चीया लिदै सुर्य सल्काउन तिर लाग्यौ । बाटोको चहल पहल तिर हाम्रो ध्यान धेरै थियो, एक्कासी च्याङ्ग्राले मेरो ध्यान पूल तिर लग्यो, पूल तर्फबाट एउटा स्कूटीमा एक पटाखा तरुनी बिहानीको किरण झै झुल्किदै हाम्रो नजरको नजिक आउँदैथी, हामीलाई कटेर उु हामी भन्दा टाढा जान लाग्दा त्यो किरणमा ग्रहन पर्या झै भएको थियो । च्याङ्ग्राले चुरोटको ठुटो फ्याकेर, हिड जाउ तेरो भाउजुको पछी भन्दै तीन खुड्कीलो भर्र्याङ्ग झर्यो , उसको पछी म पनि लागे । बाइक स्टार्ट गरेर हामी त्यो तरुनीलाई भेटन बत्यौ । सन्खमूलको उकालोमा उसलाई भेटियो ।
उसलाई पच्छ्यौदै हामी बि.आइ.सी.सी कटी, शिव दर्शन हल तिर लाग्यौ, हामीले उसलाई पच्छाएको ज्ञान उसलाई थियो त्यसैले हामीबाट ताढिन होला शायद, शिव दर्शन हल कटे पछी उनी दाँया मोडीई, तर हामी पनि कम थिएनौ उसकै पछी लाग्यौ, फेरी एक्कै छिन पछी उनी बाँयाको गल्ली तिर मोडीई । त्यो गल्ली गई फेरी दोबाटोमा मिस्सियो र उनी बाँया मिलन चोक तर्फ लागीन् ।
च्याङ्ग्राले उु सँग गर्ने कुरो भेट्यो - "बैरे बाइक तेरो भाउजुको छेउ छेउ तिर लग त कुरो गर्नु पर्यो ।" मैले उसले भने झै तरुनीको छेउमा बाइक लगे ।
"ओ हिरोइन ! "
बाटोमा उु बाहेक अरुले पनि च्याङ्ग्रा तर्फ हेर्यो,
तर च्याङ्ग्राको सम्बोधन केवल स्कूटी को तरुनीको लागी थियो,
- "हजुरको पसल कटेर बाँया मोड्या भए नि हुन्थियो नि ? किन गल्लीबाट आको ? त्यहाँ साँढे भाको भए मै बचाउन आउनु पर्थ्यो, भोली देखी गल्ली तिर धेरै नहिड है? "
तरुनी च्याङ्ग्रालाई हेरेर केही बोलिनन् मुसुक्क हासी मात्रै राखी ।
च्याङ्ग्राले फेरी प्रश्न गर्यो, "कलेज जान आट्या हो ?"
त्यतिन्जेल हामी मिलन चोक कटेर धेरै अगाडि पुगी सकेका थियौ, काठमाडौं म्यानेजमेन्त कलेज तर्फ उनी मोडियो (हाल को होइन पहिले म्यानेजमेन्त कलेज आहिले को ई.पी.ए.स स्कुल भन्दा पर मिलन चोक तिर थियो) । कलेजको छेउमा तितौरा पसल पनि थियो, च्याङ्ग्राले, "हिरोइन बेलुका म तितौरा लिएर यही आउछु है" भन्यो । तरुनी फेरी केही बोलिनन् गेट भित्र छिर्नु अगाडि च्याङ्ग्रा तर्फ हेरी फेरी मुस्कुराइ अनी भित्र गैइन् ।
च्याङ्ग्रा - "पट्टयो यार, ल आज बेलुका तितौरा ली, फेरी पच्छायौदै ससुरली जानु पर्छ, टाईम मै यहाँ आउनु पर्छ बुझिश ।"
म - "भई हाल्छ नि तेरो बाउले पाल्या नोकर हो । तेरो हुकुम सर आँखो मे । "
च्याङ्ग्रा- "पीलीज, दाई भन्छु, रयाग नगर न । बरु ससुराली बङ्गला मुखी छेउ रहेछ भने, कृष्ण मन्दिर तिर चटामरी र बाह्रा खान लग्छु तलाई ।"
मैले यस्तो अवसरलाई कसरी नकार्न सक्थे र ? ल ल हुन्छ भन्दै हामी त्यहाँबाट घर तिर लाग्यौ ।
च्याङ्ग्राले भने झै हामी बेलुकी तितौरा लिएर पसल कै अगाडि पर्खि बसेका थियौ , तर हाम्रो आश , निराशमा बद्लियो, तरुनी आएनन् । च्याङ्ग्रा म तिर हेर्दै - "के भयो मैय्या खै त ?"
- "त्यसको गोठालो हो र मलाई सोध्न ?" भनी मैले नि मेरो रिश पोखे, मलाई तरुनीको होइन चटामरी र बाह्रा खुस्किएको झोक थियो ।
म - "ह्या यस्तै हो, आमिर खानले भन्या बिर्सिश - ट्रैन, बस और लड्की, हिड जाम घर तिर F.O.C (फ्री अफ कोस्ट)को खाना छुट्टी हाल्यो फेरी घराँ पनि खान नबनाउला, पापी पेट पाल्नु छ।"
भिस्मको प्रतिज्ञामा आकाश गज्र्या झै च्याङ्ग्रा पनि गर्जयो - "यसतो पनि हुन्छ भन त बैरे मैले बेलुकी आउछु भन्या थिए, फेरी त्यो तरुनी किन चाडो गाकी ?"
- "त कलेजबाट क्लास नै नछिरी बिदामा गाको जस्तै होला नि त" मैले पेच थप्न पाको बेला थपिदे ।
म - "तर के सोच्या त्यसले, हिड च्याङ्ग्रा जाम सन्खमूल तिर त्यही पूलको छेउ बसुम, कलेज छुट्ने समय त अहिले हो, बन्क हान्या भए नि घर आउने समय त यही हो "
- "ठीक भनिस, ल बत्ता सरथी मेरो लक्ष्य तिर" भन्दै च्याङ्ग्रा बाइकमा बस्यो ।
हुन पनि म उसको सारथी नै थिए बजियाले जहाँ भन्यो त्यही लान्थे आफ्नो बहानलाई । जोसै जोसमा पुगियो बिहानको चिया पसल, दिउसोको डोज चिया चुरोट पनि पुरा गरियो। तरुनी आउछे कि आउदिने त्यो चाँही थाहा थिएन तर अलिक क्षण पछी बाइक पूल कटेर पाटन पुग्ने चाँही निस्चित थियो ।
सोच्या झै भयो तरुनी आईन, मैले केही भन्नु अघी नै च्याङ्ग्राले हिड जाम खाजा खान , मैले नि थाहा नपाको झै कहाँ जाने भनेर सोधी हाले, मनमा फुटेको लड्डु घीउ सँग खाँदै ।
च्याङ्ग्रा - "कहाँ हुनु नि, यती नजिक आएर पनि पाटन गएन भने त कृष्णजीले बासुरीले नै बजाउछ "
च्याङ्ग्रालाई मख्ख बनाउन मैले - "तलाई देखेर त कृष्णजीले पनि राधालाई प्रिय यो बसुरी एक्छीन समाउ त भनेर तलाई नै प्रणाम गर्ला नि "
च्याङ्ग्रा मख्ख हुँदै लौ त्यो पनि हेरी हालुम । ल हिड जाउ पेटाँ हात्ती दौडिने बेला भै सक्यो ।
हामी फेरी लाग्यौ बङ्गला मुखी तिर , एक्छीन त गल्ली देखेर अल्मल्ल परे , जता गए नि आको आको ठाउँ झै लाग्ने ।
- "होइन ए च्याङ्ग्रा हराइयो कि क्या हो । पहिले त आकै हो, यो गल्लीहरु पनि सब आको आको झै लाग्छ, "
च्याङ्ग्रा - "कहाँ हराइन्छ यहाँ बाट अली भित्र छिर त्यहाँ त्यो पैन्टिङ पसल छ, त्यहाँ बाट त बास्नाले तानी हाल्छ नि ।"
- "कुन पैन्टिङ पसल ? "
नभन्दै पैन्टिङ पसल चाँही होइन बास्नाले तान्यो हामीलाई, सुङ्दै गाको हरेक घर, हरेक पसल बाट हर्हरी बास्ना - कही म:म:, कही छोइला, कही कचेला भने कही चटामरी, वोँ, सुकुटी, नम चम ।
- "तेरो बाउँ, यहाँ त जता त्यतैबाट बास्ना आइ रहाछ । कहाँ जाने" - मैले सोधे ।
- "उु कृष्ण मन्दिर, तेरो आँखा अगाडि, कता नाकले लग्या तिर गईरा ?" च्याङ्ग्राले हाँस्दै भन्यो
कृष्ण मन्दिर देखे पछी मलाई पनि साक्क्षात भगवानको दर्शन नै भाको झै लाग्यो, यताँ आन्द्रा बटारेर खत्तम हुन आटि सक्या थियो त्यस माथि जता ततै बास्नाले गाह्रो बनाइ सक्या थियो ।
कृष्णजीलाई दुर्दर्शन दिएर छिर्यौ हामी पसल तिर ।
भित्र छिर्दा, स्वर्ग पुगे झै लाग्यो मलाई, मुख रसिलो भयो, थुक निले नि भोक अगाइएला भनेर मुखा आको थुक पनि ननीली बसे । च्याङ्ग्राले मगायो - कचेला, बाह्रा, चटामरी, आलु चिउरा, अचार, अनी भित्र सजिलै हुल्न क्ष्याङ । साउनी ले नेवारीमा के सोधिन कुन्नी, च्याङ्ग्राले म तिर हेरेर अन्डा भाको चटमरी कि मासु भाको सोध्यो, मैले सजिलै मासु भने , मेरो मासुको... "मा" मात्रै निस्क्या थियो उसले साउनी तिर हेर्दै "ला" भन्यो। मैले केही बुझिन त्यही पनि केही भनिन मलाई नेवारी सिक्नु भन्दा नेवारी खाना हुल्नु धेरै मन थियो ।
हुन त पाच ब्यंजन मात्रै हो तर आफु साम्य आउँदा चौरासी ब्यंजन पनि यसको सामु कम थियो । के टोक्ने, पहिले के खाने, कसरी खाने म त केही सोच्ने लायक नै थिईन , च्याङ्ग्रा तिर हेरी रहे, उसले पहिले चिउरा र आलु खान लाग्यो, मैले नि उसले गरे झै गरे । एक गासँ चिउरा पछी कचेला तिर लागियो, काँचो मासु, लशुन आदुवाले मोलेको, नुन, खुर्सानी र मसलाले रङ्गीएको , आफ्नो मुख सम्म आउँदा हर्हरी बास्ना आयो । मुख भित्र राख्दा अमृत नै आयो, अमृत चाँही मेरो लागि होइन छेउमा भन्की रहेको झिङ्गाको लागि। कचेला, बिहे गरेको बेहुली झै रातोले श्रिङ्गारेको थियो। त्यो रातोले मेरो मुख भित्र छिर्दा, बिहेमा बजाउने बाजा झै बज्न लाग्यो, पिरो र मिठो दौबैको मेल हुँदा मेरो मुखबाट रयाल झर्यो त्यही त्यो झिङ्गाको अमृत थियो। गएर सिधै त्यही बस्यो । उड्नु अघी पनि मलाई - "धन्यबाद है " भन्या झै लाग्यो ।
अब खानको बर्णण गरु भने एउटा महाकाब्य लेख्न सकिन्छ होला, सँछीप्तमा भन्दा चाँही अर्जुनले छोडेको गाण्डिवले निशाना नचुकेको झै परीकार मिस नखाइ मुखा छिरी रहेको थियो , त्यो पनि एक हाते किनकी अर्को चाँही तालु को पसिना, आँखाको आशु, र नाक को पानी पुछ्दै थकित थियो । क्ष्याङ भुँडी भित्र पुग्दा त छुsssssssस आवाज नै सुनियो । भुँडी पिरोले बली रहेको थियो क्यार सोचे ।
बाहिर गएर चुरोट सल्काउदै - "बुझिस रामे खाइयो, आज तेरो जय होश " भन्दै मैले च्यङ्ग्राको चुरोट सल्काउन सलाई हावाले ननीभावोश भनेर दुई हातमा लुकाइ उसको मुख नजिकै लगे, जहाँ सुर्य चुरोटले त्यो आगोको प्रतिक्षा गरिरहेको थियो। मुखाबाट मुस्लो छोडेर - "यस्तो पो ख्वाइ, रहिथानीको " भन्दै च्याङ्ग्राले आर्को सर्को लगायो ।
- "ल हिड जाम घर तिर । तरुनीले धोका दिए नि खानले साथ दियो, यो खान त २-३ दिन ननीकाली भुँडी भित्रै राख्ने खालको छ " भन्दै उु बाइकमा बस्यो । मिठोले भुँडी भित्रै राख्न खोज्या हो कि, आउँदा खेरीको रापलाई सम्झेर भन्या हो त्यो चाँही बुझ्न गाह्रो थियो त्यही पनि केही नबोली घर तिर लाग्यौ हामी ।
पाटन ढोका भई घर जाने रहर थियो तर पेट्रोल हाल्ने मालिक च्याङ्ग्रा थियो, कहाँ महङ्गाइमा लामो बाटो जाने, हिड आकै बाटो फिर्ता, भेटी हाल्छे कि ? भन्दै च्याङ्ग्रा करायो ।
लौ भन्दै फेरी बङ्गला मुखी तिरै फर्कियौ ।
बङ्गला मुखी कट्न मात्रै के आट्या थियो अगाडिको द्रिश्य भुकम्पले हल्लाको झै हल्लिए । तर भुकम्प होइन मेरो हेल्मेटमा च्याङ्ग्राको हात बज्री रहेको थियो ।
च्याङ्ग्रा - "सुन त्यहाँ बङ्गला मुखीको ढुङ्गे धारामा मुक्ती नाथ हो कि गोसाई कुण्डको पानी आउछ रे, बहुनको छोराले भैंसी चपाको छ हिड मेरो नि पाप मुक्ती हुन्छ कि ? मुख धुन जाम ।"
- "त मर्ने बेला एकै चोटि त्यहाँको पानी तेरो सैय्यामा राखे हुन्न ? तैले भोली नि हिड जाम अरु केही नभए नि मासुको रसबरी खान जाम भन्छस क्यारे ।"
च्याङ्ग्रा - "ल ल धेरै डाइलग, नछोड, घर गए बुढाको कच कच, यहाँ तेरो । रोक अनी हिड ।"
ढुङ्गे धारा सम्म पुगेर भर्र्याङ् झर्न के आट्या थियौ, च्याङ्ग्राले एक्कासी - "ओहो ....... माते, मन्दिरनै छोडि यहाँ सम्म दर्शन दिन आउने कस्ट किन गर्नु भयो ? "
म अचम्म परी किन भुत्भुतायो यो बौला भनेर हेर्दा, बिहानकी तरुनी त्यहाँ उपस्थित रहेछिन । म फेरी च्याङ्ग्राको पेलाईलाई कुह्री रहा थिए ।
च्याङ्ग्रा - " बिहान आकै हुँ, फेरी बिहीवार पनि आउछु भने कै थिए, यती चाडै म सँग प्रशन्न हुनु भयो ?" ...
मैले च्याङ्ग्राको कुरो काटे - "अब ३ वटा बर पाउने भईस्, ल मोज गर ।"
म फेरी च्याङ्ग्राको मुख तिर हेर्दइ थिए अर्को ब्यङ्गको प्रतिक्षामा
स्वोर त आयो तर त्यो च्याङ्ग्राको थिएन ।
तरुनी - "बिहानै काम परेर कलेजबाट चाडै निस्किनु पर्यो । किन बौला कुकुरले टोक्या झै कराइ रहा । खूब तितौरा लिएर पर्खिन्छु भन्दै थियौ त, कसरी यहाँ सम्म आइपुग्यौ ? तितौरा दिन हो ?"
मेरो त बोल्ती नै बन्ध भयो, तर च्याङ्ग्रा हार मान्ने खालको थिएन, - "कडा अती कडा , जो चोर उसकै ठुलो स्वोर । सस्रुराली खोज्न आको नि । ससुराले नानी पधेरो सम्म गाको छे, ज्वाँई बस्दै गर्नु भन्या थिए । म चाँही होइन मै लिएर आउछु भनेर निस्क्या नि । "
उनीहरुको कुरो सुनेर म वाल्ल परी रहा थिए, मन मनै सोचे - " इनिहरु त बिहे भएकै दम्पती झै कुरा गरी रहा छन, कतै च्याङ्ग्राले चिन्या कोही केटी नै थियी कि ? मलाई मुर्गा त बनाइ रहा छैन ? "
च्याङ्ग्रा - "छोराले बोलाको सधैं पुराउछ, लौ लिउ तितौरा । लौ भोली भेटुम्ला, हामी त्यही पूल पारी नै हुन्छु । बरु आहिले धर सम्म छोड दीउ कि ससुरालाई पनि लागे भन्नु पर्ला "
- "भयो भयो, धेरै जान्ने हुने होइन, फेरी टोल उठेर आउँला नि "
ए भि एम स्कुलको झगडा हुँदा पाटनको घरबाट हजुर बाउँ देखी नाती ओर्लेको ज्ञान थियो, त्यही सम्झी होला च्याङ्ग्राले "भई हाल्यो उसो भए, लौ भोली भेटुम्ला" भनेर मलाई "लौ हिड, के लाटाले पापा हेर्या झै हेरी रहा" भन्यो । त्यहाँबाट निस्किनु अघी तरुनी तर्फ हेर्दइ फेरी च्याङ्ग्राले - "बरु कोही साथी छ भने यसको उद्दार पनि गरी दिए हुन्छ " भन्यो
- "भई हाल्छ नि," भन्दै तरुनी मुस्कुराएर आफ्नो बाटो लागिन
म अझै, कुरा बुझ्न खोज्दै थिए, तर दिमागलाई किन धेरै दु:ख दिनु भनेर सिधै च्याङ्ग्रालाई - "ए मारोगी, तेरो बाउँलाई, मुर्गा बनाउन आट्या " भनेर गर्जे ।
च्याङ्ग्रा झन वाल्ल परेर - " के भन्छ यो जिमु, म चाँही झन तरुनी क्या कडा हगी, डर नै नमानी चिन्या झै कुरा गरी भन्न आट्या, यो भने मै माथि हुईकिन्छ बा "
-"जस्ले जे भने नि तरुनी चाँही जली, रहेछ । सही हुनेछ दोस्रो भेट" भन्दै दङ्ग पर्यो - "बरु सुन भोली नि आउनु पर्छ अघी भने झै त्यही पूल पारी । अब नयाँ आँखडा बन्ने भयो त्यहाँ पनि, क्रेडिट चलाऊनु पर्छ बुझिस "
हामी घर तिर लाग्यौ ।
च्याङ्ग्रा, भोली पल्ट बिहानै घर आइपुग्यो, मैले मेरो काम भाको हुनाले जान नमिल्ने कुरा जनाए , - "मेरो बिहीवार पनि बिहानै काम छ.... तेरो त अब बङ्ग्ला मुखी जाने सधैं हुन्छ म चाँही जान्छु, तर बेलुका मात्रै यो शुक्रबार सम्म नभ्याई नहुने काम छ यार "
एक छिन केही बोलेन र सराप्दै लाग्यो सन्खमूल तिर ।
शनिबारको दिन आनन्दले सुत्छु दिनभरी, काम पनि सक्या थियो कही जानु थिएन । आँखाको पर्दा बन्ध मात्र के हुन आट्या थियो आइपुग्यो अघोरी कोठा भित्र - "मित्र बन्धु, हजुरको काम सकियो होला नि अब जिन्दगी बनाउन तर्फ पनि लाग्ने कि ?"
"के जिन्दगी, कस्तो बनाउने जाच आको छैन कसरी आहिले बन्छ जिन्दगी ?" भनी मैले प्रश्न गरे
च्याङ्ग्रा - "जिन्दगी भन्या खाली पैसा र जागिर मात्रै हुन्छ, तरुनीले पनि जिन्दगी बनाईदिन्छ नि कसो ?"
हुन पनि हो च्यङ्ग्राको जिन्दगीमा तरुनी बाहेक अरु केही को मान्यता नै थिएन, मेरो शब्द खेर फाल्नु मेरै दोश हुन्थियो, त्यही पनि मैले सोधे "कसरी बनाउने भईस त जिन्दगी ?"
च्याङ्ग्रा - "आज छप्कीले डेटमा जाम भन्या छ " मैले बिच मै कुरा काटे - "तेरो डेटमा म किन जानु ?"
च्याङ्ग्रा - "त कुरालाई कहिले सक्किन दिदैनश, सुन डबल डेट"
मेरो आँखामा लाग्ना आट्या पर्दा अचानक खुल्यो र तेजिलो भयो ।
- "उसको पनि साथी छे रे, राप्चीक छ रे , तेरो कुरा चालाको छु आज भेट भई हाल्छ । ठमेल तिर भेट्ने भन्या छ , तर ठुलो मर्का छ "
- के मैले सोधे
- "सुको लिमिटेड छ , अली कती घरबाट मिला , ब्याक अपको लागि । पहिला तरुनीहरुलाई कोक ख्वाउनु पर्छ अनी त्यो कोक सक्के पछी खान सँगै अर्को कोक मगाउनु पर्छ बुझिश ?"
- "किन यती धेरै कोक नि ?"
च्याङ्ग्रा - " कोक खाए पछी पेट ढुस्स हुन्छ, तरुनी ले खान सँगै अर्को कोक पनि पीउछे अनी धेरै खानै सक्दिन, हामी चाँही किन थोरै खाको अरु केही मगाउन भन्नु पर्छ , भिकारी भए नि हाम्रो ईज्जत छ यार " हाँस्दै
आफ्नो काम सकेर, त्यहाँबाट २०००-२५०० आम्दानी भाको कुरा मैले च्याङ्ग्रालाई भन्न भ्याको थिईन, तर उसको कुरा सुने पछी भन्न पनि उपयुक्त थिएन । आफ्नो नाउँ बल्ल पार लाग्ला जस्तो थियो, फेरी च्याङ्ग्राले भने झै मेरी राप्चीक रहेछ भन्ने डेट फेरी जानु जरुरी हुन्थ्यो पछी सुकोको ब्यबस्था हुन असम्भब थियो। मौकामा कौडी नछोड्नु भन्थे बुढा पाकोले, मैले नि मेरो कौडी बचाउने निर्णय गरे । ल म १-२ बजे तिर आउछु तयार भएर बस भन्दै च्याङ्ग्रा हिड्यो ।
आफु पनि कहिले १ बज्ला भन्दै घडी हेर्दै बसे , घुम्ने घडीलाई मैले के रोक्न सक्ने पनि होइन टोक्न पनि, च्याङ्ग्रा नभन्दै हल्लीदै आइपुग्यो।
च्याङ्ग्रा - "ल लागुम किन बसी राख्ने यहाँ बरु त्यही गएर हल्का फुल्का चुस्की दिदै गरुम, सुको को बन्दोबस्त भयो ? "
- "भयो भयो पिर नगर हिड जाम, बरु मेरो चाँही भन्या जस्तो रहेनछे भने तेरो खएर छैन भन्द्या छु । "
हिमालयन बैंकलाई पछाडि छोडेर ठमेल तिर लाग्यौ हामी, नर्देवी जाने बाटो तिर लाग्दै दाँया मोडेर मून लाईट भित्र छिरियो ।
- "थुक्क मारोगी तरुनी भेट्न पनि मून लाईटमा बोलाउने हो ?" भन्दै म कराए
च्याङ्ग्रा - "कहाँ मैले बोलाको हो र त्यसले नै यहाँ भेटुम अनी कहाँ जाने सोचुला भनी, मैले कसरी नकार्ने?"
हामी भित्रा छिर्यौ । भित्र डान्स फ्लोरको भएको ले अध्यारो थियो । हामीलाई देखे पछी तरुनीले हात हाल्लाई हामी गएर उनिहरु भए ठाउँमा गयौ। त्यो अध्यारोमा मेरी चाँही चम्की रहेकी थिई, उसको अनुहारमा कोमल्ता थियो, दातका लहर मिलेका थिए मलाई देखेर त्यो लहर झन खुलेको थियो । मनमनै आफु पनि मुना मदनमा भनेको - "अनार दाना दातको लहर खोलेर हासँ न , तिमीले हासे म हाँक्न सक्छु ईन्द्रको आशन " याद आयो । मैले पनि उस्को मुस्कानलाई आफ्नो मुस्कानले अविवादन गरे ।
च्याङ्ग्री - "च्याङ्ग्रा यहाँ बाट जाम, कही रमाइलो खुला ठाउँमा गएर कुरा गरम "
च्याङ्ग्रा - "कहा जान मन छ ? ठमेल तिरै भौतारिने कि अन्तै ?"
च्याङ्ग्री - "ठमेलमा, धेरै भिड छ, पाटनको भिड देखी वाक्क भई सके फेरी बाहिर आउँदा पनि भिड मै ? बरु किङ्स्वे तिर जाम, नाङ्लो के छ बिचार "
च्याङ्ग्रा मलाई हेरेर बिस्तारै - "आज भाडा माज्नु पर्ला जस्तो छ बैरे ल जाम काम तिर ।"
मैले उस्को कुरालाई ध्यान पनि दिएको थिन, किन भने मेरो ध्यान अन्तै बसी सकेको थियो । हामी त्यहा बाट उठी दरबार मार्ग तिर लाग्यौ । उही महेन्द्र को सालिकलाई लक्ष्मण रेखा कोर्दै, वूड्ल्यान्ड होटेल लाई कटेर नाङ्लो बेकरीमा बाइक रोक्यौ ।
च्याङ्ग्राले GTPS गर्नु पर्ला यहाँ त भन्दै हास्यो , च्याङ्ग्रीले के हो यो GTPS भन्या भनेर सोध्यो च्याङ्ग्राले "Go Together Pay seperate" भन्दै हास्यो । एस्तो महँगो ठाउँमा आउने चेतावनी त पहिले नै दिनु पर्छ नि भनेर फेरी पेच हान्यो ।
च्याङ्ग्री अली ठुलो स्वोरमा "किन र डेट मा जानु छ पहिले कोक ख्वाएर धुस्स पार्ने मन थियो कि क्या हो ? "
च्याङ्ग्रा आफ्नो प्लान फुस्कियो कि भनेर रातो भयो । मैले उसलाई त्यो बाण बाट बचाउनु थियो ।
म - "किन जिस्की रहाँ ल ल जाम भित्र, अलिकती झगडा भित्रको लागि पनि बाँकी राखे हुन्छ नि " भन्दै दुबैको डोरी आफ्नो हातले तानी भित्र लगे ।
म - "लौ पहिला पेट नै भरुम न अनी तिमीहरु लाई कुस्ती खेल्ने पनि सक्ती आउछ हुन्न" भन्दै मैले कुकुर बिरालो जोडी लाई ब्यङ्ग हाने ।
च्याङ्ग्राले म:म: खाने कुरा गर्यो । च्याङ्ग्री रिसले - "घरै पिडालु बनै पिडालु ससुराली जाँद बाह्र हात को पिडालु, खन्न म:म: म त चोपसुई खान्छु। "
त्यही बेला अर्को टेबुलाँ वेटरले हर हरी बलेको सिज्ज्लर लिएर गयो । त्यसै सिज्ज्लरलाई देखाएर च्याङ्ग्राले - "हो आफु त त्यही सिज्ज्लर खाने हो, बुझिस बैरे यहाँ घच्चीको द्राफ्ट बियर पाईन्छ रे । सिज्ज्लर र बियर सही मोज हुन्छ "
म चाँही मेरी तर्फ हेर्दाइ - " तिमी चाँही के लिन्छौ नि ?"
उनी - " यो सब खाना अती धेरै हुन्छ , हामीले शरे गरे हुन्न ? तिमीलाई मन पर्ने एउटा दिष मगाउ अनी तीन दिष शरे गर्दा कस्तो होला ? "
"हुन्छ नि बरु तिमीलाई मन पर्ने चाँही मगाउ न, त्यही शरे गरुम्ला "
च्यङ्ग्रा - " तिमीहरु को पेहेले आप पेहेले आपमा त्रैन छुट्छ बरु ई यहाँ मेनुमा हासँको सुकुटी छ आफ्नो नि रहर पुग्छ त्यही मगाम ? "
उसले आफ्नै मधुरो स्वोरमा हुन्छ भन्यो ।
च्याङ्ग्रा - " द्रिन्क चाँही के मगाउँ तिमीहरु लाई ?"
च्याङ्ग्री - "वाइन चाख्नु पर्ला "
च्याङ्ग्रा - "घरै पिडालु बनै पिडालु ससुराली जाँद बाह्र हात को पिडालु, भन्या झै बिहानै एला खाको पच्या छैन ? "
च्याङ्ग्री रिशले च्याङ्ग्रालाई त्यही पर्साउन तयार थिई , तर मेरी ले उसलाई रोक्दै कोक भए हुन्छ "
एक्कै छिन पछी खान आयो , च्याङ्ग्राको सिज्ज्लर बल्दै हर हरी बास्ना शहीत आइपुग्यो । च्याङ्ग्रीको चोपसुई पनि र हासँको सुकुटी, साथ चिउरा, भट्मास र गोल्भेडा को अचार । बियरको एक घुट्कोले मन नै त्रिप्त बनाईदियो ।
च्याङ्ग्री चाँही चोपसुई मिक्स गर्दै थिई, च्याङ्ग्राले के हो हातले मिक्स गरी रहा बानी काटा चक्कुले गर्न गाह्रो भयो होला, बैरेलाई देउ एस्ले शही मिक्स गर्छ ।
खान सकिएर निस्किने बेला नि भयो, मन असजिलो भयो उसलाई छोड्ने मन थिएन तर ढल्केको दिन लाई घाम ले रोक्न नसकेको झै मैले नि उसलाई रोक्न सकिन । उनीहरु हाम्रा आँखाबाट टाढीदै गए, म केवल उसलाई हेरी मात्रै रहे ।
च्याङ्ग्रा - " कस्तो लाग्यो त रापचीक छैन त ? लौ हिड घर जाम भोली आइतबार हो भोटेकोमा जानु छ , आउने हप्ताको खर्चा पानी उठाउनु पर्यो नि । "
यसरी नै हेर्दा हेर्दै समयले आफ्नो काचुली फेरी सक्या थियो हाम्रो बङ्ग्ला मुखीको ध्याउने क्रम जारी नै थियो, बरु तरुनीहरुसँग भेट नभाको चाँही धेरै भई सक्या थियो । च्याङ्ग्रासँग पनि भेट घाट थिएन, म पनि आफ्नै दुनियामा मस्ताइ रहेको थिए । शुक्रबारको दिन थियो पढाई सकाएर बिशाल बजार गई अकाल परेको आँखालाई तरुनीहरुको स्पर्शले धन्य गराउने बिचारले च्याङ्ग्रालाई फोन घुमाईयो, तर अघोरी घरमै थिएन, उल्टो त्यस्को बाउँको लेक्तुर खाईयो । लौ एक्लै त के भौतारिनु भनी घरै बसे । साझ पख अती भयो भनेर कौसी तिर लागि बाटाँ हिड्यालाई भए नि हेरेर मनको प्यास बुझाउनु पर्यो भनी लागे कौसी तिर ।
जमानाको कुरो हो , धुलो उडे धुलेश्वोर, पानी परे हिलेश्वोर, जाडोमा ठन्डेश्वोर भनाउदो त्यो बानेस्वोरको बाटोमा को देख्नु ? तर मिलन चोक तर्फबाट च्याङ्ग्रा दाम्लोबाट फुस्किएर आको चाँही देखियो । आज चाँही बज्जिएलाई मै पर्साउछु - मन मनै सोचे । च्याङ्ग्रा एकै झिम्काईमा आइपुग्यो कौसीमा ।
- "ओहो प्रभु सास्टगं गरे, आज कहाँबाट बाटो बिराउनु भयो ? "
च्याङ्ग्रा - "लौ आयुश्मान भव, तैले धेरै तपस्या गरिश अनी प्रशन्न भएर तलाई वर दिन आको नि ।"
- "अनी मेरो वर चाँही के त ? "
च्याङ्ग्रा- "भोली शनिबार हो, भर्खरै च्याङ्ग्रीलाई भेटर आको, तेरी पनि तलाई भेट्न नपाएर छट्पट्टी रहा छे रे, तलाई फोन गर्छु भन्दै थियी, तर लाज लाग्यो रे । त्यसैले तेरो उद्धार गर्न मैले भोली नगरकोट जाने प्लान बनाको छु । के छ बिचार ? "
- "जानु त मन थिएन, तर तैले प्लान बनाइ सकिस, तलाई किन निराश पार्नु "- मैले हाँस्दै भने
च्याङ्ग्रा- "लौ हिड परको गल्ली सम्म एक चुस्को लगाउँ दिन भरी तान्या छैन, डेट सकिएर सिधै यही आको । फेरी तेरो घराँ आउनु थियो बाहिरै तानेर आउँदा तेरो घराँ थाहा पायो भने तेरो बाले मलाई एक छ्याकमा खत्तम पारेर, मेरो टाउको तेरो बैठकमा झुन्ड्याउला भन्ने डरले नतानी आको ।"
....
क्रमश:
