२०६४ भाद्र ३० गते
आईतवार दिउसो १।४० बजेको पोखरा उडान भएकोले १।०० बजे बिमानस्थल प्रबेश गर्नै पर्यो तर १।३० सम्म
पनि पोखरा तर्फको यती एयरलाइन्सको उडान सम्बन्धी कुनै सुचना प्रबाह नभएकोले मन केही आतेश हुनु
अस्वभाबिक थिएन । स्थल ब्यबस्थापकसँग जिज्ञासा राख्दा उडान हुने तर केही ढिला होला भन्ने आश्वासन
पाए पछी मन केही ढुक्क भयो । हिलरी क्लिन्टनको 'लिभिङ हिस्टोरी' को पानाहरु माथि मेरा आँखाका
नानीहरु नाच्न थालेको निक्कै समय पछी पनि उडान्को अत्तो पत्तो नभए पछी पुन शोधपुछको निम्ती उठें ।
अफुसंगै प्रतिक्षा कक्षमा पसेकाहरु धेरै आ आफ्नो गन्तब्य तर्फ उडी सकेका थिए र दिन ढल्दै जाँदा उडानको
चाप पनि कम भएको हुनाले प्रतिक्षा कक्षमा भिड पातलिएको थियो । यतीका कर्मचारीहरुलाई सोध्यो सबैले
उडान हुन्छ मात्र भन्थे कहिले? को जवाफ दिदैनथे । बस्दा रहंदा ३।०० बज्यो, मन झनै भुट्भुटियो, पोखरा
जाने यतिका यात्रुहरु खोजी हिंडे जम्मा ४ आफु समेत , अचम्म! मनमा शंकाले दर्हो अड्डा जमायो, यात्रु
कमिका कारण आज उडान रद्ध गर्ने भयो भनेर । पुन स्थल ब्यबस्थापक संग अनुनय बिनय गर्न पुगें, भोली
बिहान ६।०० बजे पोखराबाट जोम्सोमको उडान थियो र मर्फामा कार्यक्रम पनि तय भइसकेको थियो । तपाईंलाई
जसरी पनि पोखरा पुर्यौंला भएन ? उस्को जवाफले घाउमा मल्हम पट्टी लाग्यो । प्रतिक्षाको अमिलो घडीमा
पुस्तक पल्टन छोड्यो, थन्काए र गफ तिर लागे । १ स्विस जोडी पनि घरी यात्रा विवरण प्रसारण गर्ने बिद्युतिय
पर्दा तर्फ त कहिले हातमा रहेको टिकेट पुलुक्क हेरेको द्रिश्यले सोध्न मन लाग्यो । भरतपुर पुग्नु पर्ने, उडान
ढिलाई भएकोले चट्पटिएका रहेछन् ।
आन्तरिक बिमानस्थलबाट धेरै पटक घर फर्केको अनुभव बटुली सकेकी थिए तर यस पटकको यात्रामा आफु
सँगै जोम्सोम जाने शहपाठिहरु सडकको बाटो हुँदै पोखरा लागि सकेका थिए र म यतै भौतारी रहेकी थिए ।
३।२० मा बल्ल स्थल ब्यबस्थापक कान देखी कानसम्मको मुस्कान बोकेर लौ उड्ने बेला भो, तपाईंहरुलाई
सित्तैमा भरतपुर घुम्न पठाइ दिम्ला भन्दै आए । जम्मा ४ मध्ये पनि १ जना उड्ने बेलामा बेपत्ता हराए ।
उस्को खोजी भयो र बल्ल भेट भयो, मोरो दिउसै पिएछ, ओछ्यान् लगाएर सुतेछ कुनामा । गाडीले उही
भरतपुर जाने चार्टर बिमान तर्फ लग्यो । बल्ल उडियो भरतपुर हुँदै पोखरा तर्फ । पोखराको बिमानस्थलमा
निस्कंदा घुवाप्प कालपत्रे धावनमार्गबाट उठेको बाफिलो तातो हावाले स्वागत गर्दा अफुले त काठमाडौं र
जोम्सोमको तापक्रम मात्र ध्यानमा राखेको १ रातको पोखरा बसाइ त ठ्याम्मै बिर्सेंकोमा पस्च्यताप गरें ।
कतै नयाँ ठाँउ जान परे म्याप बोक्ने बानी खुब काम लाग्यो । ईन्टरनेटबाट झारेको पोखराको म्याप पछ्यौउदै
लागें पारदी बजार तर्फ । कार्यालय पुग्दा गाडीबाट आउने साथीहरु आरामले शितल तापी बसेका थिए ।
छोटो परिचय कार्यक्रम पस्च्यात म त्यहीको कर्मचारी सरह भएं । राष्टिय निती देखी लिएर कर्मचारीहरुको
सरुवा बदुवाका गफहरु भये । पियनले अतिथी गृहमा पुर्यौने भयो, झोला तान्यो, मैले दिइन, आँफै
बोक्छु बाटोमात्रै देखाउ भने, उ अनकनी गर्दै अगाडि लाग्यो मैले पछ्याए । अतिथी कक्ष प्रबेश गर्दा पंखा
र सँगै जोडीएको बिश्राम कक्ष देख्ना साथ् मन चङ्गा भयो । एकछिन को आराम र सर सफाइ पस्च्यात
कार्यालय छुट्ने समय पारी निस्कें बाहिर । अरु साथीहरु छिमेकी कार्यालयको हाकिमकँहा बस्ने निधो गरे ।
मेरो लागि खानाको ब्यवस्था क्यानटिनमा भयो, ७।०० बजे खान पुग्नु पर्ने उर्डीका साथ।
मेरो आफ्नो स्वार्थ थियो यो पटकको पोखरा बसाइमा । पटक पटक पोखरा पुगेता पनि यो भन्दा अगाडि
पोखरा बिमानस्थल केवल कनेक्सन बिन्दु मात्रै हुने गर्थियो । कि त अर्को उडान त्यतै बाट चड्ने नभए
पिक अप गाडी चढेर गन्तब्य तर्फ हानिने । त्यसैले पनि यो पटकको पोखरा बसाइको बाँकी समय केही
अंश भएनी पोखरा घुम्ने थियो । एसो साथी हरु सँग कुरा राखेको सबैले तुरुन्तै स्विक्रिती दिए ।
साथीहरुको कुम्लो कटुरो थन्काए पछी ५ जनाको टोली लेक साइड घुम्न निस्कियौ । खुल्ला शान्त एवं
सफा शहरको रुपमा परिचित पोखरा खुब गड्यो मलाई, धरानको तल तल मेटियो । गफिन्दै नेपाल
राष्ट बैंक, जिल्ला अदालत, गौरिघाट, राजदरबार हुँदै ड्रिम ल्यान्ड गेस्ट हाउससम्म पुग्यौ र रात
परेकोले सोही बाटो हुँदै फर्कियौ । फर्कने क्रममा कोही दोहोरी हेर्ने कोही नहेर्ने बिच समझदारी हुन
सकेन अन्तमा खाजासम्म खाने निर्णयमा पुग्यौ र छिर्यौ हङ्री अाइ रेस्टुरेन्टमा । ७।०० बज्नै
लागेकोले मेरो खानाको समय भएको सम्झाए साथीहरुलाई र अर्डर रद्ध गराउने सल्लाह पाएं ।
सोही मुताबिक फोन गरेर खाना रद्ध गरें । अर्को दिन उडान हुने नहुनेबारेमा अड्कल बाजी हुन
थाल्यो, मलाई सकश पर्यो करण पोखरा बसाइको निम्ती म तयार थिइन भौतिक एबं मानसिक रुपले ।
रद्ध भएमा के गर्ने ? बिकल्पको खोजिमा पोखरामा रहेका साथीहरुलाई फोन गरें, उडान नभएमा भेटघाट
गर्ने कार्यक्रम तय गरी निशंकोज आफ्नो स्वार्थपनाको प्रदर्शन गरें । करिब ८।०० बजे हामी त्यँहाबाट
हिड्यौं र छिमेकी हाकिमकहाँ पुग्यौ । फेरी खानाको तयारी, ओहो पेट पनि रबर न रहेछ, भर्खर त्यत्रो
खाएको फेरी खाना पनि छिर्यो । अर्को दिन बिहान ५।०० बजे बिमानस्थलको गेटमा भेट्ने टुङो गरी छुट्यौ ।
अतिथी गृह पुग्दा ९।०० बजेको थियो । पियनले लामखुट्टेको धुप , बिजुली गएमा मैनबत्ती र सलाई,
एक जग पिउने पानी राखी दिएकोमा मनमनै धन्यवाद दिएं । गर्मिले के सुत्न सक्नु, फुलस्पिडमा पंखा
घुम्दाको आवाज झनै नहुने । छट्पटिन्दै कती बेला निधाइएछ पत्तै भएन ।
