|
|
| |
|
गत साल पौष महिनाको बिहान नौ बजे नयाँ बानेस्वर स्थित एभरेष्ट होटेल अगाडिबाट यात्रा शुरु गरियो । कोटेश्वरको सदाबहार ट्राफिकको घुइचो छिचोल्दै भक्तपुरलाई चिर्दै जाँदा स्वागतद्वार दाँया बाँया डोरिमा झुण्ड्यैएको धुलाम्मे लप्सिका माडाहरुले खिसिक्क मुस्कुर्याएर जिस्क्याउन्दमात्र साँगा पुगेको महसुस भयो । लप्सि माडाका लागि प्रख्यात साँगा अझै परम्परागत ढोंगलाई निरन्तर्ता दिइरहेको छ उपभोक्ताहरुको मागलाई उपेक्षा गर्दै । झ्याल बाहिरका बगिरहने द्रिश्यहरुको पातो पल्ट्न्दै जाँदा गफका तरेलिहरु पोखिन थाले हामी चार यात्रुहरु बिच । बनेपा पुग्दा अनायसै बसहरुको लस्करले हामीलाई वास्तबिक धरातलमा ओर्लन वाध्य तुल्यायो । पेट्रोलको अभावमा बनेपाबासिहरुले बाटो बन्द गरेका रहेछन सडकमा गाडी तेर्श्याएर । हामीलाई गन्तब्य पुग्नु थियो, बिकल्पको खोजिमा चालकले झ्यालबाटै बटुवालाई सोधे र प्रतिउत्तरमा पाएको सडकचित्रलाई मानसपटलमा कोर्दै लग्यौ बनेपा होस्पिटल जाने बाटोको खोजिमा । होस्पिटल पार गरे पछी पाँचखाल जने कच्ची बाटो माथि गूड्न थाल्यो हाम्रो गाडी । बटुवाले कती सजिलो दिशा निर्देश गरे झै लगेथियो तर वास्तबिकता बिकट घुमौरो बाटोले हाम्रो समय मात्रा नभै अमुल्य दिजेल पनि खर्च गर्न वाध्य तुल्यायो । नागबेली बाटाहरुको संजाल केलाउदै पाँचखाल पुग्दा मुल सडक रित्तो देख्दा मात्रा समय र दिजेल खर्च गरेकोमा सन्तुस्टी प्राप्त गर्यौ । खानपिनको टिपनटापन पश्च्यात पुन गाडी हुइकियो हामीलाई लिएर दोलालघाट तर्फ । बेला बेलामा प्राकृतिक सौचालयको उपयोग गर्न बहेक हामी गूडी रहयौं गूडी रहयौं गाउँ, शहर, बजार पार गर्दै । तामाकोशीमा खाजाघरको झ्यालबाट देखिने द्रिश्यले मन नलोभ्याएको भने होइन । सधैं बागमतीको धमिलो पानी र दुर्गन्धसँग मडारिन्दै बाँच्न वाध्य म त्यंहाको कञ्चन हरियो पानीयुक्त खोला हेरी रहौ जस्तो, डुबुल्की मारी हालौ जस्तो । जिरी जाने एकल लेनको कालोपत्रे सडक देब्रे छोडे पछी शुरु भयो ढुङे धुलौटे बाटो । आफु अगाडि छौन्जेल पनि बेजोडको झट्का, झन् एउटामात्र गाडीले उछिने सडक माथि धुलोको आँचलले छोपिन्दाको निस्सासिन्दो अवस्था सबैको बावजुध पनि यात्राभरिको आकर्षक मनमोहक प्राकृतिक द्रिश्यले मन रमाइ रहयो ।
तामाकोशी पार गरे पछी धुलाम्मे बाटोमा पसारिएका धारिला ढुङ्गाहरुसंग पौठेजोरी खेल्दै तामाकोशी क्षेत्रभित्रको कालपत्रे सडकमा गूड्दाको आनन्द अवस्मरणिय हुँदो रहेछ । खोलाको दाँया बाँया पार्दै वगरमा अवस्थित रामेछापको सदरमुकाम मन्थलीको स्वागतद्वार प्रवेश गर्दा गन्तव्य नजिकिएको महशुश भयो । यात्राको पहिलो दिनको बिट मन्थलिमै मार्ने निर्णय भयो । महंगीको वावजुध अरामदायी बसाइले शरीरमा स्फुर्ती ल्यायो । बिहान् आठ तिस बजे पुन यात्राको थालनी, उही धुलौटे घुमौरो बाटो पहिल्याउदै करिव दश बजे भालुखोप पुगियो । त्यो डाँडो, उही स्कुल, उही पसल, थप एउटा भोजनालय एवं बास गृह । एक बर्षको अन्तरालमा भएको बिकास सरहनिय लाग्यो । तीन दिनको कार्यक्रम थियो कहिले कार्य कक्षको कटकटाउदो जाडो त कहिले बाहिरको धिमा न्यानो बिच लुकामारी गर्दै बित्थ्यो । त्यो डाँडोमा दिउसै देखी चल्ने सिरेटोले हामीलाई कटकटाउनमा अझै बल पुर्याएको थियो । दोश्रो दिन अनायसै साझमा बर्सेको पानीले झन् चिसोलाई चुलिमा पुर्याएको महसुस भयो । भोजनालयको चुलोमा न्यानोको बिस्तार् गर्न निकै चिसा दौराहरु पोलिए । न्यानोसंगै बिस्तारित धुंवाको तुवालोले आँखा नपोलेको होइन तर बिकल्परहित हाम्रो चाहनाहरु त्यस्ता यातना खप्न वाध्य भए ।
भोजनालयभित्रको द्रिश्य एवं संवादहरु रसिला थिए । कहिले यात्रीहरुले पिउने क्रममा आँफैलाई अस्तित्वबिहिन हुने गरी पिए, सर्बेक्षणमा आएका डाक्टरहरुले सुङुरको बोसो रक्सिले पखलिने गरी पिए, लामाहरुले जिब्रो लर्खरिने गरी पिए, पिउने क्रममा आफ्नो थकान एवं पिडा बिसाउन पिए । तमाङहरुको बहुल्य ताम्सालिङ संघिय प्रन्तको रुपमा प्रस्तावित क्षेत्रमा रहँदा स्थानियहरु तामाङ भाषामा अबिछिन्न वार्तालाप गरेको सुन्दा अफुले थोरै जानेको मत्रिभाषा सामेत सन्दुकमा थन्काउन वाध्य भएकोमा अत्माग्लानीले नपिरोलेको पनि होइन ।
फर्कने समय सम्ममा पनि हामीले दिजेलको थप ब्यवस्था गर्न सक्ने कुनै छांट देखिएन र लग्यौ भालुखोपलाई कोल्टे परेर ओख्रेनी ओर्हालो सुकाजोर तर्फ । मन्थलीमा गाडी, ट्रक सबैको ट्यांकी रित्तो, दिजेलको अभावमा रित्तो सडक माथि पद्चापहरुको चहलपहल बद्दो थियो । रातको अनिंदो बिश्राम बिहान् पुन त्यही भोको प्राडोलाई घिक्च्यौदै बाँकी रहेको करिब पच्चिस लिटर दिजेलमा पाँच लिटर मत्तितेल थप्ने निर्णयमा पुग्यौ गन्तव्यस्थानसम्म पुग्ने सपना पालेर । चालकको अनुहारमा छाएको पिडादायी भावलाई हामीले नतमस्तक हेरिरहयौ । मौन यात्रीहरु सडक नाप्न थाल्यौ पुन एक शिक्षकलाई बाटोमा पर्ने बिद्यालयसम्म पुर्यौने जिम्मेवारीका साथ र तिनै शिक्षकले राष्ट्रिय चिन्ताको बिषयमा कुराको पोयो खोलेर हामी बिच वार्ताको शाहज बातावरण स्रिजना गरी दियो । सिङो राष्ट्र न्युनतम आधारभूत आवश्यकता पुर्तीका निम्ती छट्पटाइरहेको अवस्था, सरकार र उस्का चुनौतिहरु, तराइमा दन्केको 'एक मधेश एक प्रदेश'को नारा सबै माथि बिश्लेषणात्मक बिचार हरु पोखीई रहयो ।
वोधो मगजले ति वाक्यहरु टिपेर उन्ने कोशीश समेत गरेन । बाटोभरी मट्टितेल मिसिएको दिजेलले घर पुर्याउला नपुर्याउला चिन्ता भई रहयो, आँखा घरी घरी फ्युल इन्डिकेटर तर्फ पारी रहयो । तामाकोशी आउन एक किलोमिटर मात्र बाँकी हुँदा अनायसै गाडी घिच्चिएको महसुस भयो, चालक ले सर्बेक्षण पस्च्यात स्पिन्डल भाचिएको अमिलो समाचार सुनाउन साथ मन गर्हौ भयो, हात खुट्टा फतक्कै गले । दिजेलको माहमारी, पातलो बस सेवा त्यस माथि काठमाडौं फर्कने गाडीको अभाव, बिद्युत कतौती को अवस्था अनी भोको पेटमा वगरको एकान्त कुराइ । मेकानिक को खोजाइ पेट पूजा को ब्यवस्था, चरिकोट मा बिध्युत भए नभएको पत्तो स्पिन्डेल को जडानको लागि अनी चरिकोट सम्म पुर्याउने बाहनको खोजी सबै को निम्ती तामाघाट भरिनै दुई घण्टा बितायौ र भाग्यबश भन्नु पर्ला दुईटा बाईक देखियो र मालिक खोज्दै जाँदा काठ तस्करहरुको एक हुल भोजन गृह मा भेट भयो, उनिहरुलाई पेट्रोलको आवश्यकता हामीलाई चरिकोट पुग्नु पर्ने, सहमती गर्यौ चरिकोट पुर्याएबापत दुई लिटर पेट्रोल दिने (धन्य भन्नु पर्ला चरिकोटको उद्योग बाणिज्य संघले तेल को ब्यवस्था गरिदिने बचन दियो )र उस्ले हाम्रो चालकलाई चरिकोट लाने र ल्याउने ।
सुरु भयो वगरको पर्खाइ, तल निलो तामाकोशी वगरमा गिट्टी कुट्ने हरुको आवाजलाई चुनौती दिदै अबिरल सुसाइ रहेको थियो हामी धुलौटे बाटोमा पुर्व लाग्ने गाडीहरुले उछ्रिन्खल रुपमा उडाएको धुलोका पछौरीहरुको सप्को मारी तामाघाट तर्फ आँखा बिछ्याइ चालकको प्रतिक्षा गरी रहयौ गरी रहयौ । मन भुट्भुटी रहयो, मथ्थु बाईक चालकले पुर्यायो पुर्याएन, चरिकोटमा काम भयो भएन । करिब पाँच घण्टा पछी दिनको पाँच नै बजे चालक टुप्लुक्क जिरी छुट्टीने दोबाटोमा देखिन्दा हाम्रो हर्षको सिमा रहेन । हामीलाई हतार भयो स्पिन्डेल जोड्न करण उज्यालो ले नेटो काट्नै लागेको थियो हिउद को समय । सबै जना भएर चालकलाई सघाइ पघाइ गर्न लग्यौ तर भुइफुट्टा हरुको के नै लाग्दो रहेछ र केवल बलको काम सिवाय । भन्दा नभन्दै अन्ध्यारोले छोपी हाल्यो, द्रैनमा लडेको चिलौने को मुढो पोलियो उज्यालोको निम्ती, रु पन्ध्रमा किनेको पेन्लाईटको साहारामा स्पिन्डेल जडान गरियो अनी अन्ध्यारोमा खुब जङली भुसुनालाई ज्यान तोकाइयो । साझको सात बजे जोड्ने काम सकियो, चालकले गाडी गूड्ने नगूड्ने अन्तिम ट्रायल गर्यो, गाडी के गूडेको थियो तालिको फर्रा छुट्यो । अनी पुन दिजेल को पिर बोकी उकालो लग्यौ धिमा गतिमा मधुरो हेडलाईट ले अन्ध्यारो चिर्दै । चरिकोटमा पेट्रोल मिलाई दिनु हुने सज्जनलाई धन्यवाद दिनै पर्यो त्यै भएर त्यही खाना खाने निधो गर्यौ । दाना पानी को ब्यवस्था पछी पुन यात्रा थाल्यौ । साथी हरु थकानले साथै पेट भरिएकोले होला मस्त निधाए । अगाडि बसेकी म चालकलाई पनि निन्द्रा नलागोस भनी गफ गर्न थालें । त्यसै क्रममा चालकले बाटा भरी भेटिएका
रक्तचन्दन तस्करहरु, तिनिहरुको कृयाकलापहरु बारे बिस्त्रित जानकारी दियो, अचम्म सबैलाई सब कुराको पत्तो हुँदाहुँदै पनि तस्करहरु आफ्नो कार्य गर्नमा सफल भएकै छन् । शायद यस्तै रहेछ नेपालको चलन, देख्नेले आँखा चिम गर्ने, सुन्नेले कान थुन्ने अनी बोल्ने ले मुख बन्द गर्ने । यस्तै गफहरुको तरेलिहरु बाट्दै हाम्रो गाडी खरी खानि पार गरी सकेको वास्तबिकता साँझको अन्ध्यारोमा तल खाँडीचौरबाट आएको उज्यालोले दिएको थियो । खाँडिचौर पुगेसी बाटामा देखिएको खैला बैला चहल पहलले केही त अवस्यै भएको हुनु पर्छ भन्ने लागेर एउटा होटेलमा सोधखोज गर्दा थाहा भयो कि धेरै दिन पछी पेट्रोल भित्रिएको कुरो अनी लग्यौ पेट्रोल पम्प तर्फ । पेट्रोल पम्पलाई मियो मानेर बदेमाका गाडीहरुले घेरा लगाएको देखेर चालकले पक्का पेट्रोल रहेको तर बहिर नबाड्ने नियत राखेको रहस्य खोल्यो, शायद उस्को लामो समयको अनुभवले होला । उस्ले पनि जब्बर जस्ती सानो कुइनेटोबाट गाडी भित्र छिरायो र त्यंहा रहेका थुप्रै चलकहरुले घेरा लगाइ पेट्रोल नभएको भन्दै जान अनुरोध गरे । हामी पनि सबै जना बहिर निस्कियौ र हाम्रो वस्तविकता सुनयौ त्यस माथि पनि म एउटी महिला भएको करणले अझ बदी अनुरोध गरे हामी गाउँ तिर कार्यक्रम सकाएर फर्केका, खसै त्यस्तो धेरै दिजेल पनि हामीलाई आवश्यक पर्दैन करण हामी सँग धुलिखेलसम्म पुग्ने दिजेल छ तर पुग्नु पर्ने काठमाडौं भएको भएर मात्रै पाँच लिटेर दिनु भए पुग्छ, त्यती कमिका करण यात्रा अडकिने भयो भनेसी अलिक विश्वाश गरे र मलिकनी आएर पेट्रोल पम्प अगाडिको गाडी हटाउन लगाइन र रु हजार बराबरको दिजेल हली दिने अदेश दिइन् । हाम्रो खुशीको सिमा रहेन करिब सत्र लिटेर दिजेल पाउदा । धन्यवाद दिएर आफ्नो गन्तब्य तिर लग्यौ सिङो यात्रामा पहिलो पटक निस्फिक्री भएर । ओहो खान पाउदा त गाडी पनि निक्कै चम्किन्दो रहेछ, निक्कै चाँदो गूडेको महसुस गर्यौ शायद अघी मिसाएको मत्तितेलको मात्र न्युन भएर गयो होला अनी माथि बाट थपेको दिजेलले बाँकी मत्तितेललाई पातल्याउन मद्घत गरेको होला भनी लख मार्यौ । नाजायज मिसावत सधैं सबैको लागि हानिकारक हुँदो रहेछ, हाम्रो निस्कर्श । पेट्रोल भित्रिएको खबर पाएर होला सबै जना खाली जर्किन बोकेर बाईकमा या त खाँडिचौर या त पाँचखाल हुइकिने हरुको लस्कर पनि खुबै भेटिए । अनगिन्ती गाडीहरु को लस्कर देख्ना साथ पेट्रोल पम्प नजिकिएको ताडैबाट थाहा हुन्थ्यो । भक्तपुर देखी कोटेश्वर छिर्न कत्ती पनि समय नलागे बाट हामी चाँडै आफ्नो गन्तव्य पुगेको महसुस गर्यौ । घर पछाडिको चोकमा गाडीले उतार्दा मध्यरात भएको थियो । धन्य हो चालक र उस्को गाडी, हरेक दु:ख कष्ट सहेर भए पनि अरुलाई गन्तव्यसम्म पुर्याउन सङ्कल्पित छन् , पुर्याइ रहेका छन् । त्यसैले हरेक पेशाको सम्मान गर्न जरुरी छ ।
[ posted by
vivid @
07:51 AM ] | Viewed: 2391 times
[
Feedback]
|
|
|
| : |
|